properatio
properatio, a hastening, haste
prŏpĕrātĭo, ōnis, f. [propero],
- a hastening, haste, quickness, speediness (rare but class.), Cic. Fam. 5, 12, 2; Q. Cic. ap. Cic. Fam. 16, 27, 1: properationem explorare, Sall. H. 2, 50 Dietsch; Amm.31, 5, 9.
properātio, ōnis, f. (propero), das Eilen, die Eilfertigkeit, Cic. ep. 5, 12, 2. Amm. 31, 5, 9. – ➳ Bei Sall. hist. fr. 2, 50 (61) liest Dietsch proelii rationem.
vana nobis infructuosaque adeo ~one deferimur insani
prŏpĕrātĭō, ōnis, c. properantia : Cic. Fam. 5, 12, 2.
properātiō ōnis, f
- propero, a hastening, haste: mea.