sititor
sĭtītor, ōris, m. [sitio], a thirster after any thing (post-Aug.). *
- I Lit.: aquae, Mart. 12, 3, 12.—
- II Trop.: sanguinis, Mart. Cap. 1, § 82: novitatis, Ap. Met. 1, 2, 20.
sitītor, ōris, m. (sitio), der Dürstende, I) eig.: aquae, Mart. 12, 3, 12. – II) bildl., der Heißhungerige, der Lechzende, Schmachtende nach etwas, sanguinis, Mart. Cap. 1. § 82. novitatis, Apul. met. 1, 2.
‥ fameque sititor / impetus expense
animo preceps bellique sititor / et gladii consultor erat
deliciis sedare famem sitit ille sititor / sanguinis
auri quoque ~or hydropicus talenta vel crusta aut jocalia adeo avide tam a Christianis quam Judaeis emunxit
judex austerus est sanguinis auctor, amator / mortis, nature predo, sititor opum
sĭtītŏr, ōris, m. (sitio), qui a soif de, avide de : Mart. 12, 2, 12 ; Apul. M. 1, 2.
Noverat enimapud Apul. lib. 1. Metam.(rex) quod papa super omnes mortales ambitiosus erat et superbus, pecuniæque Sititor insatiabilis. Sititor novitatis,