termen
termen, ĭnis, v. terminus init.
termen, inis, n. = terminus, Acc. tr. inc. fab. 37. Greg. Tur. hist. Franc. 9, 20. p. 375, 9 u. 12: termina duo, Corp. inscr. Lat. 1, 199. lin. 8: termine (=anno) perempta aetatis vicesimo, Corp. inscr. Lat. 2, 59.
hanc ‥ terram vobis concedo cum propriis ~minibus cum campis silvis pratis ‥ et omnibus ad eam rite pertinentibus rebus
[terra ] cum rectis ~minibus et jure hereditario
demediam partem unius mansiunculae ‥ cum pristinis ~minibus cunctis ad eam usquam rite pertinentibus
hiis autem ~minum finibus predicta terra circumcirca girata esse videtur
terra circumcincta est his ~minibus
termĕn, ĭnis, n. , borne : Varro L. 5, 21 ; CIL 1, 584, 8.
Terminus, occurrit apud veteres Agrimensores, in Collatione Legum Mosaicarum, in Epist. 47. inter Francicas tom. 2. Hist. Franc. in Concilio Helenensi ann. 1065. in Charta Ranimiri Regis Aragon. æræ 1173. apud Blancam in Comment. Regum Aragon. pag. 646. in Charta ann. 971. in Append. ad Capit. n. 144. etc.