venerandus
venerandus, to be revered, reverend, venerable
vĕnĕrandus, a, um, Part. and P. a. of veneror.
venerandus, a, um, PAdi. (veneror), verehrungswürdig, hochzuverehrend, amicus, Hor. ep. 1, 18, 73: principes, Eutr. 10, 8: eadem (Fannia) non minus amabilis quam veneranda, Plin. ep. 7, 19, 7: venerandissimi Caesares, Corp. inscr. Lat. 10, 407; vgl. Paul. Nol. epist. 38, 3. – m. Genet., curae, Sil. 6, 574: sceptri, Sil. 16, 248.
vĕnĕrandus, (12) a, um, adj. verb. de veneror, c. venerabilis : Hor. Ep. 1, 18, 73 ; Plin. Min. Ep. 7, 19, 7 || -dissimus P. Nol. Ep. 38, 3.
venerandus
adj.
- P. of veneror, to be revered, reverend, venerable: amici, H.