veneranter

vĕnĕranter, adv., v. veneror fin. B.

veneranter, Adv. (veneror), verehrend, mit Verehrung, Tert. carm. de iudic. Dom. 7. Sedul. carm. 5, 432. Orest. tr. 48. Cassiod. in psalm. 109 praef.

veneranter [LL] 1 with religious awe or veneration. sternitur ad terram Dominum virtutis adorans, / cordis et affectu sanctum veneranter honorans Wulf. Swith. II 677; reliqua pars corporis ejus ‥ a Gallis celebri devotione ~er excolitur Ord. Vit. VIII 24 p. 419; item corpus Christi, viz. ecclesiam de gentibus exprimimus, que Christi quinquepartitam passionem ~er excepit, et eam imitando patienter diversa tormenta pertulit Hon. GA 560B; quod colimus spernit; quod non veneramur honorat; / quem detestamur, Christum veneranter adorat Nig. Laur. 1714; s329 sanctus papa Silvester constituit ut sanctum crisma non a presbyteris, sed ab ipsis episcopis, ~er consecraretur Flor. Hist. I 183. 2 with respect or honour, respectfully. 799 quas [sc. litteras] lumine scientiae et veritatis indagatione plenas ~er accepi Alcuin Ep. 171; pauperes amavit, omnesque Dei cultores ~er honoravit Ord. Vit. IV 17 p. 291; prefatum virum ‥ vehementer diligebat et ~er honorabat Ib. VI 10 p. 122; clericus aut miles ad te si venerit hospes / ‥ / turma domus tota veneranter ei famuletur D. Bec. 2347; s1243 in domo fratrum Predicatorum, quibus vivens multa bona contulerat et corpus ~er intumulandum delegaverat M. Par. Min. II 477.

vĕnĕrantĕr, adv., respectueusement : Sedul. Carm. pasch. 5, 432.