Τιτανίς
Τῑταν-ίς, Ion. Τιτηνίς, ίδος, ἡ,
- fem. of Τιτάν, Τ. Θέμις A. Pr. 874; Τ. Φοίβη Id. Eu. 6, cf. E. Hel. 382 (lyr.); Τ. Τηθύς Call. Del. 17.
Τιτανίς, ίδος (ἡ) [τῑᾱ]
1 adj. f. de Titan, Titan, A. Rh. 4, 131 ||
2 subst. Titanide, sœur ou fille des Titans, Eschl. Pr. 874, Eum. 6 ; Eur. Hel. 382, etc. ||
➳ Ion. Τιτηνίς, A. Rh. l. c. etc.
Étym. Τιτάν.
1. adj. Titaans.
2. subst. Titanide, zus of dochter van de Titanen.
Τιτανίς
Τῑτᾱνίς, Ionic Τιτηνίς, ίδος, ἡ,
fem. of Τιτάν, Aesch.