Τιτανικός

Τῑταν-ικός, ή, όν,

• of or for the Titans, φύσις Pl. Lg. 701c; πάθη Plu. Galb. 1; ἄθεος καὶ τ. τόπος Id. Sollert. 2.975c. Adv. -κῶς, σπαράττειν Procl. in Alc. p.43 C., al.