βασκαντικός
βασκαντικός, envious
βασκ-αντικός, ή, όν,
- envious, φθονητικὴ καὶ β. ἕξις Plu. QConv. 2.682d, cf. Phld. Vit. p.42 J.
1 malicioso
τὴν φθονητικὴν καὶ βασκαντικὴν ... ἕξιν
2 subst. ἡ β. la malicia Aristo Phil.14.9.19.
βασκαντικός, ή, όν, qui jette un sort, envieux, méchant, Plut. M. 682d ; Philod. De sup. 25 ; joint à φθοροποιός, E. Byz. vo Θίβα.
Étym. βασκαίνω.
βασκαντικός, Plut. Symp. 5.7.5, behexend.