δρομάω
δρομάω, to run
*δρομάω (not found in pres.),
- = τρέχω: Ep. iter. δρομάασκε Hes. Fr. 117 (v.l. φοίτασκε): aor. 1 part. δρομήσασα Vett.Val. 345.33 (but inf. δρομῆσαι dub. in Hp. Fract. 4): pf. ὐπα-δεδρόμακε Sapph. 2.10.
1 de pers. correr
ἐπὶ πυραμίνων ἀθέρων δρομάασκε πόδεσσιν
2 de naves navegar velozmente
ἡ ... ναῦς ῥοθίως δρομήσασα
*δρομάω (seul. impf. itér. 3 sg. δρομάασκε, Hés. fr. 221, 2 Göttling, et pf. δεδρόμηκα, Babr. 60) courir.
Étym. δρόμος.
δρομάω, nur in der Form δρομάασκε er lief, Hes. frg. 2, wofür Schol. Ven Il. 20.227 φοίτασκε hat, u. was eigtl. δρώμασκε heißen müßt, vgl. Lobeck zu Phryn. 583.
δρομάω,
- Frequent. of δραμεῖν, to run, only in perf. δεδρόμηκα, Aeolic -ᾱκα, Sapph., Babr.