εἰναετής
εἰναετής, of nine years
εἰνᾰ-ετής, ές, or εἰνᾰ-έτης, ες,
- of nine years, nine years old, Orph. L. 348: neut. εἰνάετες, as Adv., nine years long, Od. 14.240: fem. εἰναέτις, ιδος, AP 7.643 (Crin.).
εἰναετής, ής, ές ou εἰναέτης, ης, ες [ᾰ] de neuf années, Orph. Lith. 342 ; adv. εἰνάετες, Od. 14, 240, pendant neuf ans.
Étym. ἐννέα, ἔτος.
εἰναετής, neunjährig ; Orph. lith. 342;
• εἰνάετες, adv ., neun Jahre lang, Od. 14.240. Vgl. ἐνναετής.
• εἰνάετες, adv ., neun Jahre lang, Od. 14.240. Vgl. ἐνναετής.
εἰναετής
ἔτος
- of nine years: neut. εἰνάετες, as adv. nine years long, Od.