εἰμί

εἰμί (sum), Aeol. ἔμμι Sapph. 2.15, Theoc. 20.32; Cret. ἠμί GDI 4959a; 2 sg. εἶ, Ep. and Ion. εἰς Od. 17.388, al., Aeol. ἔσσι, Ep. and Dor. ἐσσί Il. 1.176, Pi. O. 6.90, Sophr. 134; ἐσί GDI 4959a; 3 sg. ἐστί, Dor. ἐντί IG 12(1).677 (Rhodes), Theoc. 1.17, etc.; 3 dual ἐστόν Th. 3.112; 1 pl. ἐσμέν, Ep. and Ion. εἰμέν (also in Pi. P. 3.60), ἐμέν Call. Fr. 294, Dor. εἰμές Theoc. 15.73, but ἠμέν GDI 5178.34; 3 pl. εἰσί (-ίν), Ep. and Ion. ἔασι (-ιν) Il. 7.73, Xenoph. 8.1, Antim. 29, Herod. 4.84, Dor. ἐντί Pi. N. 1.24, Theoc. 11.45, IG 9(1).32.22 (Phocis), etc.: imper. ἴσθι (ἔσθι Hecat. 361 J.), Ep. and Lyr. also in Med. form ἔσσο Od. 3.200, Sapph. 1.28, Maced. Pae. 31, late Prose ἔσο Plu. Apophth. Lac. 2.241d, M.Ant. 3.5, Hld. 5.12, Porph. Marc. 34; 3 sg. ἔστω (ἤτω LXX Ps. 103.31, and late Inscrr., CIG 2664, al.; but in Pl. R. 361c leg. ἴτω), Dor. εἴτω, ἤτω, Heraclid. ap. Eust. 1411.21, Elean ἤστω Schwyzer 424; 3 pl. ἔστωσαν, but ἔστων Hom., Pl. R. 502a, ὄντων Id. Lg. 879b, and early Att. Inscrr., IG 1(2).22, etc. (ἔστωσαν first in ii B. C., ib. 2(2).1328), Dor. ἐόντων ib. 1126: subj. ὦ, ᾖς, ᾖ, Ep. ἔω Od. 9.18; 3 sg. ἔῃ Il. 12.300, al. (also ἔῃσι 2.366, al., ᾖσι (ν) 19.202, Hes. Op. 294), also Boeot. ἔνθω IG 7.3172.165, μετείω Il. 23.47 and perh. εἴῃ 9.245, etc.; Dor. 3 pl. ὦντι SIG 940.3 (Crete), ἔωντι GDI 5040.14 (Hierapytna), Boeot. ἴωνθι IG 7.3171.46 (iii B. C.): opt. εἴην, -ης (εἴησθα Thgn. 715), -η, also ἔοις, ἔοι, Il. 9.284, 142, al., cf. Hdt. 7.6; 3 pl. εἴοισαν Ἀρχ.Ἐφ. 1911.133 (Gonni); 3 dual εἴτην Pl. Prm. 149e, Sph. 243e; 1 pl. εἶμεν E. Alc. 921 (lyr.), Pl.; 2 pl. εἶτε Od. 21.195; 3 pl. εἶεν Il. 2.372, etc., εἴησαν Hdt. 1.2, etc.; Elean ἔα, = εἴη, SIG 9 (vi B. C.), and σύν-εαν, = συνεῖεν, GDI 1149 (vi B. C.): inf. εἶναι, Arc. ἦναι SIG 306.9 (Tegea, iv B. C.); Ep. ἔμμεναι (also Aeol. ἔμμενʼ Sapph. 34), ἔμμεν (also Pi. P. 6.42, S. Ant. 623 (lyr.)), ἔμεναι, ἔμεν, also ἔμειν SIG 1166 (Dodona); Dor. εἶμεν Foed. ap. Th. 5.77, 79, IG 7.1.7 (Megara), ἦμεν Test.Epict. 5.16, Tab.Heracl. 1.75, Cret. ἦμεν or ἤμην Leg.Gort. 1.15, al., GDI 4998i 2, al., Megar. εἴμεναι Ar. Ach. 775, εἴμειν IG 12(1).155.100 (Rhodes), 14.952 (Agrigentum); εἶν ib. 12(9).211.10 (Eretria), SIG 135.4 (Olynthus), etc.: part. ὤν, Ep. ἐών, ἐοῦσα, ἐόν, Cypr. ἰών Inscr.Cypr. 135.23 H.; Boeot. fem. ἰῶσα IG 7.3172.116 (Orchom.), Aeol. and Dor. fem. ἔσσα Sapph. 75.4, IG 4.952.2 (Epid.), Theoc. 28.16, ἐοῖσα Pi. P. 4.265, ἔασσα Lyr.Alex.Adesp. 9, Diotog. ap. Stob. 4.7.62, εὖσα Erinn. 5.5 (also Ion., Herod. 5.16, εὔντων 2.85), ἐᾶσα Ti.Locr. 96d, IG 5(1).1470.8 (Messene), ἴαττα Leg.Gort. 8.47; acc. sg. εὖντα Theoc. 2.3; nom. sg. εἴς in Heraclid. ap. Eust. 1756.13, pl. ἔντες Tab.Heracl. 1.117; dat. pl. ἔντασσι ib. 104; gen. pl. παρ-έντων Alcm. 64: impf. ἦν Il. 2.77, etc., Ep. ἔον (also Aeol., Alc. 127, Sapph. Oxy. 1787 Fr. 3 ii 21), in Att. ἦ (dub. in Aeol., Alc. Supp. 14.9), Ar. Pl. 77, Pl. Phd. 61b, etc., but usu. altered to ἦν in codd. (and ἦν is required by metre in E. Ion 280), contr. from Ep. and Ion. ἦα (Il. 5.808, al., IG 12(8).449.2 (Thasos), whence Hom. and later Ion. ἔᾱ Il. 4.321, al., ἔας Hdt. 1.187, ἔατε Id. 4.119); Ep. 3 sg. ἦεν, always with ν in Hom.; ἔην as 1 sg., only Il. 11.762 (s. v.l., al. ἔον), freq. as 3 sg. (generally before a consonant, so that ἔεν is possible), sts. also ἤην; 2 sg. ἦσθα, later ἦς (wh. is v.l. in Pi. I. 1.26), sts. in LXX (Jd. 11.35, Ru. 3.2, al.), cf. Pl. Ax. 365e, Erinn. 4.4, Ev.Matt. 25.21, al., ἦσθας Men. Epit. 156, Ep. ἔησθα; 3 sg. ἦν, Ep. ἔην, ἤην, ἦεν (v. supr.), Dor. and Aeol. ἦς Alc. Supp. 30.1, Epich. 102, Sophr. 59, Theoc. 2.90, SIG 241.145 (Delph.); 3 dual ἤστην Il. 5.10, E. Hipp. 387, Ar. Eq. 982, Pl. Euthd. 272a, al.; Dor. 1 pl. ἦμες Plu. Lyc. 21; 2 pl. ἦτε Pl. Euthd. 276c, ἦστε Ar. Pax 821, Ec. 1086; 3 pl. ἦσαν, Ion. and Poet. ἔσαν (in Hes. Th. 321, 825, ἦν is not pl. for ἦσαν, but is rather a peculiarity of syntax, v. infr. V, but is 3 pl. in Epich. 46, al., SIG 560.15 (Epidamnus, iii B. C.)); Aeol. ἔον Schwyzer 644.12; later ἤμην PSI 4.362.21 (iii B. C.), SIG 527.46 (Crete, iii B. C.), IGRom. 4.1740 (Cyme), always in LXX as Ba. 1.19, cf. Ev.Matt. 23.30, Plu. Apophth.reg. 2.174a, etc., and sts. in codd. of earlier writers, Lys. 7.34, Trag.Adesp. 124 (cited from E. Hel. 931 by Choerob. and from Id. Tr. 474 by Aps.), X. Cyr. 6.1.9, Hyp. Ath. 26, 2 sg. ἦσο Epigr.Gr. 379 (Aezani), 3 sg. ἦστο Supp.Epigr. 1.455.7 (Phrygia), 1 pl. ἤμεθα PPetr. 2 p.11 (iii B. C.), LXX Ba. 1.19, 1 Ki. 25.16, Ep.Eph. 2.3; subj. ὦμαι PBaden 48.12 (ii B. C.), ἦται GDI 1696, ἦνται prob. in IG 5(1).1390.83 (Andania); Ion. and Ep. also ἔσκον, used by A. Pers. 656 (lyr.): fut. ἔσομαι, ἔσται, Ep. and Aeol. also ἔσσομαι, ἔσεται, ἔσσεται; Aeol. 2 sg. ἔσσῃ prob. in Alc. 67, 87; Dor. 2 and 3 sg. ἐσσῇ, ἐσσεῖται, Il. 2.393, 13.317, Theoc. 10.5, 3 pl. ἐσσοῦνται Foed. ap. Th. 5.77 codd. (but ἔσσονται Tab.Heracl. 1.113), inf. ἐσσεῖσθαι Sophr. 57.—All forms of the pres.ind. are enclitic (exc. 2 sg. εἶ and 3 pl. ἔασι); but 3 sg. is written ἔστι when it begins a sentence or verse, or when it immediately follows οὐκ, καί, εἰ, ὡς, ἀλλά, or τοῦτʼ, Hdn.Gr. 1.553 (also μή acc. to EM 301.3); later Gramm. wrote ἔστι as Subst. Verb, Phot., Eust. 880.22.

• A as the Subst. Verb,
• • I of persons, exist, οὐκ ἔσθʼ οὗτος ἀνήρ, οὐδʼ ἔσσεται Od. 16.437; ἔτʼ εἰσί they are still in being, 15.433, cf. S. Ph. 445, etc.; τεθνηῶτος . . μηδʼ ἔτʼ ἐόντος Od. 1.289; οὐκέτʼ ἐστί he is no more, E. Hipp. 1162; οὐδὲ δὴν ἦν he was not long-lived, Il. 6.131; ὁ οὐκ ὤν, οἱ οὐκ ὄντες, of those who are no more, Th. 2.45, 44; οἱ ὄντες the living, Plb. 9.29.2; ὁ ὤν the Eternal, LXX Ex. 3.14, al., Ph. 1.289; θεοὶ αἰὲν ἐόντες Il. 1.290; ἐσσόμενοι posterity, 2.119; κἀγὼ γὰρ ἦ ποτʼ, ἀλλὰ νῦν οὐκ εἴμʼ ἔτι E. Hec. 284; ὡς ἂν εἶεν ἅνθρωποι might continue in being, Pl. Smp. 190c; ζώντων καὶ ὄντων Ἀθηναίων D. 18.72, cf. Arist. GC 318b25; of things, εἰ ἔστι ἀληθέως [ἡ τράπεζα] Hdt. 3.17, etc.; of cities, ὄλωλεν, οὐδʼ ἔτʼ ἐστὶ Τροία E. Tr. 1292, cf. Heracl. 491; δοκεῖ μοι Καρχηδόνα μὴ εἶναι censeo Carthaginem esse delendam, Plu. Cat.Ma. 27; ἂν ᾖ τὸ στράτευμα be in existence, D. 8.17; of money, to be in hand, τῶν ὄντων χρημάτων καὶ τῶν προσιόντων IG 1(2).91.25; τὰ ὄντα property, Pl. Grg. 511a, Plu. Ant. 24, etc.; τὸ ἐσόμενον ἐκ . . future revenue from . ., BCH 46.420 (Olymos, i B. C.); of place, τὴν οὖσαν ἐκκλησίαν the local church, Act.Ap. 13.1; of time, τοῦ ὄντος μηνός in the current month, BGU 146.4, etc.; in office, ἱερέων τῶν ὄντων PPar. 5.4 (ii B. C.); αἱ οὖσαι [ἐξουσίαι] the powers that be, Ep. Rom. 13.1.
  • II of the real world, be, opp. become, γίγνεται πάντα ἃ δή φαμεν εἶναι Pl. Tht. 152d, etc.; τὸ ὄν Being, Parm. 8.35, Protag. 2, Pl. Ti. 27d, etc.; opp. τὸ μὴ ὄν, Gorg. Fr. 3 D., etc.; οὐδὲν γίνεται ἐκ τοῦ μὴ ὄντος Epicur. Ep. 1 p.5 U.; ἐξ οὐκ ὄντων ἐποίησεν αὐτὰ ὁ θεός LXX 2 Ma. 7.28; τὰ ὄντα the world of things, Heraclit. 7, Emp. 129.5, etc.; ὄν indecl., τῶν ὂν εἰδῶν species of Being, Plot. 6.2.10.
  • • 2 of circumstances, events, etc., to happen, τά τʼ ἐόντα, τά τʼ ἐσσόμενα, πρό τʼ ἐόντα Il. 1.70; ἡ ἐσβολὴ ἔμελλεν ἔσεσθαι Th. 2.13, etc.; τῆς προδοσίας οὔσης since treachery was there, Id. 4.103; ἕως ἂν ὁ πόλεμος ᾖ so long as it last, Id. 1.58; αἱ σπονδαὶ ἐνιαυτὸν ἔσονται Id. 4.118; τί ἐστιν; what is it? whatʼs the matter? Ar. Th. 193; τί οὖν ἦν τοῦτο; how came it to pass? Pl. Phd. 58a: repeated with a relat. to avoid a positive assertion, ἔστι δʼ ὅπῃ νῦν ἔ. things are as they are, i.e. are ill, A. Ag. 67.
  • III be the fact or the case, διπλασίαν ἂν τὴν δύναμιν εἰκάζεσθαι ἤ ἐστιν twice as large as it really is, Th. 1.10; αὐτὸ ὅ ἐστι καλόν beauty in its essence, Pl. Smp. 211c, cf. Phd. 74b; freq. in part., τὸν ἐόντα λόγον λέγειν or φαίνειν the true story, Hdt. 1.95, 116; τῷ ἐόντι χρήσασθαι tell the truth, ib. 30; τὰ ὄντα ἀπαγγέλλειν Th. 7.8; σκῆψιν οὐκ οὖσαν, λόγον οὐκ ὄντα, S. El. 584, Ar. Ra. 1052; τῷ ὄντι in reality, in fact, Pl. Prt. 328d, etc.; to apply a quotation to a case in point, τῷ ὄντι κλαυσίγελως real ‘smiles through tears’ (with allusion to Il. 6.484), X. HG 7.2.9, cf. Pl. La. 196d; κατὰ τὸ ἐόν according to the fact, rightly, Hdt. 1.97; πᾶν τὸ ἐόν the whole truth, Id. 9.11; τοῦ ἐόντος ἀποτεύξεται Hp. VM 2.
  • IV folld. by the relat., οὐκ ἔστιν ὅς or ὅστις no one, οὐκ ἔσθʼ ὃς . . ἀπαλάλκοι Il. 22.348; οὐκ ἔ. οὐδεὶς ὅς E. El. 903; οὐκ ἔ. ὅτῳ, = οὐδενί, A. Pr. 293 (anap.), cf. 989: freq. in pl., εἰσὶν οἵ, = Lat. sunt qui, used exactly like ἔνιοι, Th. 6.88, 7.44, Pl. Men. 77d, Grg. 503a, etc. (εἰσί τινες οἵ . . Th. 3.24); ἐστὶν ἃ χωρία, πολίσματα, Id. 1.12, 65; ἐστὶν ἃ εἰπεῖν Id. 2.67; ἦσαν οἵ X. An. 5.2.14; the sg. Verb is used even with masc. and fem. pl., ἐστὶν οἵ, αἵ, Hp. Fract. 1, VC 4, X. Cyr. 2.3.16; more freq. in oblique cases, ποταμῶν ἐστὶ ὧν Hdt. 7.187; ἐστὶν ἀφʼ ὧν Th. 8.65; ἐστὶ παρʼ οἷς, ἐστὶν ἐν οἷς, Id. 1.23, 5.25: in questions ὅστις is used, ἔστιν ἥντινα δόξαν . . ἀπεκρίνατο; Pl. Men. 85b: with relat. Particles, ἐστὶν ἔνθα, = Lat. est ubi, X. Cyr. 7.4.15, etc.; ἐ. ὅπῃ, ἔσθʼ ὅπου, somehow, somewhere, Pl. Prt. 331d, A. Eu. 517, S. OT 448, etc.; in questions expecting a neg. answer, ἐ. ὁπόθεν, ὅπως; Pl. Phlb. 35a, R. 493e, etc.; οὐ γάρ ἐσθʼ ὅπως Pi. Fr. 61, cf. Hdt. 7.102, A. Ag. 620; οὐκ ἔ. ὅπως οὐ in any case, necessarily, Ar. Pax 188; οὐκ ἔ. ὡς Pl. Men. 76e, etc.; ἐ. ὅτε, ἔσθʼ ὅτε, sometimes, Pi. Fr. 180.2, S. Aj. 56, Th. 7.21, etc.
  • V ἦν is sts. used with pl. masc. and fem., usu. at the beginning of a sentence, there was, τῆς δʼ ἦν τρεῖς κεφαλαί Hes. Th. 321; (but in ἦν δʼ ἐρῳδιοί τε πολλοί Epich. 46, cf. 59, al., it may be taken as Dor. 3 pl.); ἦν δʼ ἀμφίπλεκτοι κλίμακες S. Tr. 520 (lyr.); ἦν ἄρα κἀκεῖνοι ταλακάρδιοι Epigr. ap. Aeschin. 3.184; less freq. ἔστι, ἔστι δὲ μεταξὺ . . ἑπτὰ στάδιοι Hdt. 1.26, cf. 7.34; ἔστι . . ἄρχοντές τε καὶ δῆμος Pl. R. 463a; before dual Nouns, Ar. V. 58, Pl. Grg. 500d.
  • VI ἔστι impers., c. inf., it is possible, ἔστι γὰρ ἀμφοτέροισιν ὀνείδεα μυθήσασθαι Il. 20.246; ἔστι μὲν εὕδειν, ἔστι δὲ τερπομένοισιν ἀκούειν Od. 15.392; εἴ τί πού ἐστι (sc. πιθέσθαι) 4.193; τοιάδε . . ἐστὶν ἀκοῦσαι A. Pr. 1055 (anap.); ἔστι τεκμήρια ὁρᾶν X. An. 3.2.13, cf. Ar. Ra. 1163, Aeschin. 3.105, D. 18.272, Arist. Ath. 53.6, etc.; so in imper., opt., and subj., ἔστω ἀποφέρεσθαι τῷ βουλομένῳ IG 1(2).10.7; μυρία ἂν εἴη λέγειν Pl. Plt. 271e; ὅπως ἂν ᾖ δρᾶν IG 2.1054.91: more freq. in neg. clauses, Il. 6.267, etc.; folld. by ὥστε c. inf., S. Ph. 656: c. acc. et inf., ἁδόντα δʼ εἴη με τοῖς ἀγαθοῖς ὁμιλεῖν Pi. P. 2.96; ἔστιν ἐκπεσεῖν ἀρχῆς Δία A. Pr. 757: sts. not impers. in this sense, θάλασσα δʼ οὐκέτʼ ἦν ἰδεῖν Id. Pers. 419.
  • • • b ἔστω in argument, let it be granted, ἔστω τοῦτο ἀληθὲς εἶναι D.H. Comp. 25; ἔστω σοι τοῦθʼ οὕτως Plu. Bruta anim. 2.987b; ἔστω εἶναί τινα τοιοῦτον D.Chr. 74.24.
• B most freq., to be, the Copula connecting the predicate with the Subject, both being in the same case: hence, signify, import, τὸ γὰρ εἴρειν λέγειν ἐστίν Pl. Cra. 398d; esp. in the phrase τοῦτʼ ἔστι, hoc est; Σκαιόλαν, ὅπερ ἐστὶ Λαϊόν Plu. Publ. 17: with numerals, τὰ δὶς πέντε δέκα ἐστίν twice five are ten, X. Mem. 4.4.7; εἶναί τις or τι, to be somebody, something, be of some consequence, v. τις; οὐδὲν εἶναι Pl. R. 562d, etc.
• • • 2 periphr. with the Participle to represent the finite Verb: with pf. part. once in Hom., τετληότες εἰμέν, for τετλήκαμεν, Il. 5.873; so in Trag. and Att., ἦν τεθνηκώς, for ἐτεθνήκει, A. Ag. 869; ἔσται δεδορκώς ib. 1179; εἰμὶ γεγώς S. Aj. 1299; πεφυκός ἐστι Ar. Av. 1473; δεδρακότες εἰσίν Th. 3.68; κατακεκονότες ἔσεσθε X. An. 7.6.36: with aor. part., once in Hom., βλήμενος ἦν Il. 4.211; so προδείσας εἰμί, οὐ σιωπήσας ἔσει; S. OT 90, 1146, cf. A. Supp. 460: with pres. part., ἦν προκείμενον Id. Pers. 371; φεύγων Ὀρέστης ἐστίν Id. Ch. 136; εἴην οὐκ ἂν εὖ φρονῶν S. Aj. 1330; τί δʼ ἐστί . . φέρον; Id. OT 991, cf. 274, 708; λέγων ἐστίν τις E. Hec. 1179; ἦν τίς σʼ ὑβρίζων Id. HF 313; πόρρω ἤδη εἶ πορευόμενος Pl. Ly. 204b; βαδίζων εἰμί Ar. Ra. 36; freq. in Hdt., ἦσαν ἱέντες 1.57, al.; even εἰσὶ διάφοροι ἐόντες 3.49 (s.v.l.):— if the Art. is joined with the Part., the noun is made emphatic, Κᾶρές εἰσι οἱ καταδέξαντες the persons who showed her were Carians, Id. 1.171; αὐτὸς ἦν ὁ μαρτυρῶν A. Eu. 798; δόλος ἦν ὁ φράσας S. El. 197 (anap.).
• C εἶναι is freq. modified in sense by the addition of Advbs., or the cases of Nouns without or with Preps.:
• • I εἶναι with Advbs., where the Adv. often merely represents a Noun and stands as the predicate, ἅλις δέ οἱ ἦσαν ἄρουραι Il. 14.122, etc.; ἀκέων, ἀκήν εἶναι, to be silent, 4.22, Od. 2.82; σῖγα πᾶς ἔστω λεώς E. Hec. 532; διαγνῶναι χαλεπῶς ἦν ἄνδρα ἕκαστον Il. 7.424; ἀσφαλέως ἡ κομιδὴ ἔσται will go on safely, Hdt. 4.134; ἐγγύς, πόρρω εἶναι, Th. 6.88, Pl. Prt. 356e: freq. impers. with words implying good or ill fortune, Κουρήτεσσι κακῶς ἦν it fared ill with them, Il. 9.551; εὖ γὰρ ἔσται E. Med. 89, cf. Ar. Pl. 1188, etc.; ἡδέως ἂν αὐτοῖς εἴη D. 59.30.
  • II c. gen., to express descent or extraction, πατρὸς δʼ εἴμʼ ἀγαθοῖο Il. 21.109; αἵματός εἰς ἀγαθοῖο Od. 4.611, cf. Hdt. 3.71, Th. 2.71, etc.; πόλεως μεγίστης εἶ X. An. 7.3.19.
  • • • b to express the material of which a thing is made, ἡ κρηπίς ἐστι λίθων μεγάλων consists of . ., Hdt. 1.93; τῆς πόλιος ἐούσης δύο φαρσέων ib. 186; τοιούτων ἔργων ἐστὶ ἡ τυραννίς is made up of . ., Id. 5.92.ηʹ, etc.
      • c to express the class to which a person or thing belongs, εἶ γὰρ τῶν φίλων you are one of them, Ar. Pl. 345; ἐτύγχανε βουλῆς ὤν Th. 3.70; ὅσοι ἦσαν τῶν προτέρων στρατιωτῶν Id. 7.44; Κριτίας τῶν τριάκοντα ὤν X. Mem. 1.2.31; ἔστι τῶν αἰσχρῶν it is in the class of disgraceful things, i.e. it is disgraceful, D. 2.2.
      • d to express that a thing belongs to another, Τροίαν Ἀχαιῶν οὖσαν A. Ag. 269; τὸ πεδίον ἦν μέν κοτε Χορασμίων Hdt. 3.117, etc.: hence, to be of the party of, ἦσαν . . τινὲς μὲν φιλίππου, τινὲς δὲ τοῦ βελτίστου D. 9.56, cf. 37.53; to be de pendent upon, S. Ant. 737, etc.; to be at the mercy of, ἔστι τοῦ λέγοντος, ἢν φόβους λέγῃ Id. OT 917.
      • e to express oneʼs duty, business, custom, nature, and the like, οὔτοι γυναικός ἐστι ʼtis not a womanʼs part, A. Ag. 940; τὸ ἐπιτιμᾶν παντὸς εἶναι D. 1.16; τὸ δὲ ναυτικὸν τέχνης ἐστίν is matter of art, requires art, Th. 1.142, cf. 83.
      • f in LXX, to be occupied about, ἦσαν τοῦ θύειν 2 Ch. 30.17; ἔσεσθαι, c. gen., to be about to, ἐσόμεθα τοῦ σῶσαί σε 2 Ki. 10.11.
  • III with the dat., ἐστί μοι I have, freq. in Hom., etc.
  • • 2 with two dats., σφίσι τε καὶ Ἀθηναίοισι εἶναι οὐδὲν πρῆγμα that they and the Athenians have nothing to do one with another, Hdt. 5.84; μηδὲν εἶναι σοὶ καὶ φιλίππῳ πρᾶγμα D. 18.283; more shortly, σοί τε καὶ τούτοισι πρήγμασι τί ἐστι; Hdt. 5.33; τί τῷ νόμῳ καὶ τῇ βασάνῳ; D. 29.36; τί ἐμοὶ καὶ σοί; Lat. quid tecum est mihi? Ev.Marc. 5.7, etc.; also ἐμοὶ οὐδὲν πρὸς τοὺς τοιούτους (sc. ἐστίν) Isoc. 4.12; ἐν οἷς πρὸς τοὺς ἐναντίους ἐστὶ τῷ δήμῳ D. 18.278; ἔσται αὐτῷ πρὸς τὸν θεόν, in tomb inscriptions, JHS 18.113, etc.
    • 3 with ἄσμενος, βουλόμενος, etc., added, ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη ʼtwould be to my delight, Il. 14.108; οὐκ ἂν σφίσι βουλομένοις εἶναι Th. 7.35; προσδεχομένῳ Id. 6.46; θέλοντι S. OT 1356 (lyr.); ἡδομένοις Pl. La. 187c.
  • IV with Preps., εἶναι ἀπό τινος, = εἶναί τινος (supr. ΙΙ.a), X. Mem. 1.6.9; εἰσὶν ἀπʼ ἐναντίων αὗται πραγμάτων Pl. Phlb. 12d; but εἶναι ἀπʼ οἴκου to be away from . ., Th. 1.99.
  • • 2 εἶναι ἔκ τινος to be sprung from, εἴμʼ ἐκ Παιονίης, Μυρμιδόνων ἔξ εἰμι, Il. 21.154, 24.397, etc.; ἔστιν ἐξ ἀνάγκης it is of necessity, i. e. necessary, Pl. Sph. 256d.
    • 3 εἶναι ἐν . . to be in a certain state, ἐν εὐπαθείῃσι Hdt. 1.22; ἐν ἀθυμία, etc., Th. 6.46, etc.; ἐν ταραχαῖς D. 18.218; εἶναι ἐν ἀξιώματι to be in esteem, Th. 1.130; οἱ ἐν τέλεϊ ἐόντες those in office, Hdt. 3.18, etc.; but εἶναι ἐν τέχνῃ, ἐν φιλοσοφία to be engaged in . ., S. OT 562, Pl. Phd. 59a.
    • • b ἐν σοί ἐστι it depends on thee, Hdt. 6.109, S. Ph. 963; ἐν σοὶ γάρ ἐσμεν Id. OT 314; so also ἐπί τινι Id. Ph. 1003, X. Cyr. 1.6.2, etc.
    • 4 εἶναι διά . ., much like εἶναι ἐν . ., εἶναι διὰ φόβου, = φοβεῖσθαι, Th. 6.34; εἶναι διʼ ὄχλου, = ὀχληρὸν εἶναι, Id. 1.73; εἶναι διὰ μόχθων X. Cyr. 1.6.25; εἶναι διʼ αἰτίας, = αἰτιᾶσθαι, D.H. 1.70; Geom., pass through, διὰ τᾶς ἑτέρας διαμέτρου ἐόντος τοῦ ἐπιπέδου Archim. Con.Sph. 20.
    • 5 εἶναι ἐφʼ ἑαυτῆς to be by oneself, D. 25.23; εἶναι ἐπὶ ὀνόματος to bear a name, Id. 39.21; εἶναι ἐπὶ τοῖς πράγμασιν to be engaged in . ., Id. 2.12; εἶναι ἐπί τινα to be against him, Id. 6.33; εἶναι ἐφʼ ἑξήκοντα στάδια to reach sixty stadia, X. An. 4.6.11; εἶναι ἐπὶ τὰς ἁφάς pass through the points of contact, Apollon.Perg. Con. 4.1; εἶναι ἐπί τινι, v. supr. 3b.
    • 6 εἶναι πρός τινος to be in oneʼs favour, Th. 4.10, 29, etc.; to suit, X. An. 1.2.11, etc.; εἶναι πρός τινι engaged in, Pl. Phd. 84c, Philostr. VA 5.31; πρὸς τοῖς ἰδίοις mind oneʼs own affairs, Arist. Pol. 1309a6, Ath. 16.3; εἶναι πρὸς τὸ κωλύειν Plb. 1.26.3; πρὸς τὸ πονεῖν Teles p. 46 H.; εἶναι περί τι X. An. 3.5.7, etc.
    • 7 εἶναι παρά τινι or τινα, = παρεῖναι, Id. Cyr. 6.2.15, Hdt. 8.140.αʹ (s.v.l.).
    • 8 εἶναι ὑπό τινα or τινι to be subject to . ., X. HG 5.2.17 (s.v.l.), 6.2.4.
    • 9 περὶ τούτων ἐστίν that is the question, Men. Epit. 30.
    • 10 εἶναι ἀπό . ., in Geom., to be constructed upon, Archim. Sph.Cyl. 2.9, Con.Sph. 7.
• D ἐστί is very freq. omitted, mostly in the pres. ind. before certain predicates, as ἀνάγκη, ἄξιον, δυνατόν, εἰκός, ἕτοιμον, οἷόν τε, ῥᾴδιον, χρεών, etc., and after the neut. of Verbals in -τέος, and such forms as θαυμαστὸν ὅσον: less freq. with other persons and moods, εἰμί omitted, S. OT 92, Aj. 813; εἶ, Od. 4.206; ἐσμέν, S. Ant. 634; ἐστέ, Od. 10.463; εἰσί, S. OT 499 (lyr.), IG 2.778 B; subj. ᾖ, Il. 14.376, E. Hipp. 659, Antipho 5.32; opt. εἴη, IG 2(2).1183.12; impf. ἦν, ib. 2.778 B; fut. ἔσονται, Od. 14.394.
• E the Inf. freq. seems redundant,
• • • 1 in phrases implying power or will to do a thing, ἑκὼν εἶναι (v. ἑκών) κατὰ δύναμιν εἶναι Is. 2.32; εἰς δύναμιν εἶναι Pl. Plt. 300c; τὸ ἐπʼ ἐκείνοις εἶναι, quantum in illis esset [as far as they were concerned], Th. 8.48, X. HG 3.5.9, cf. Lys. 13.58; τὸ ἐπὶ σφᾶς εἶναι Th. 4.28; τὸ κατὰ τοῦτον εἶναι X. An. 1.6.9; κατὰ τοῦτο εἶναι Pl. Prt. 317a; τὸ τήμερον, τὸ νῦν εἶναι, Id. Cra. 396e, La. 201c, Theopomp.Com. 98, Decr. ap. Arist. Ath. 31.2, etc.
    • 2 after Verbs of naming or choosing, σοφιστὴν ὀνομάζουσι τὸν ἄνδρα εἶναι Pl. Prt. 311e; σύμμαχόν μιν εἵλοντο εἶναι Hdt. 8.134; of giving, δῶκε ξεινήϊον εἶναι Il. 11.20.
  • F impf. ἦν is sts. used where other languages take the pres.,
  • • 1 after ἄρα, to express a fact which is and has always been the same, δέρμα δὲ ἀνθρώπου . . ἦν ἄρα σχεδὸν δερμάτων πάντων λαμπρότατον human skin then it appears is . ., Hdt. 4.64; Κύπρις οὐκ ἄρʼ ἦν θεός E. Hipp. 359; ὡς ἄρʼ ἦσθʼ ἐμὸς πατὴρ ὀρθῶς ib. 1169; ἦ πολύμοχθον ἄρʼ ἦν γένος . . ἁμερίων Id. IA 1330; ἦ στωμύλος ἦσθα Theoc. 5.79; so also when there is reference to a past thought, τουτὶ τί ἦν; what is this? Ar. Ach. 157, cf. Pl. Cra. 387c: so in the Aristotelian formula τὸ τί ἦν εἶναι (APo. 82b38, al.), used to express the essential nature of a thing, where τί ἦν (for ἐστί) takes the place of the dat. in such phrases as τὸ ἀγαθῷ εἶναι, τὸ μεγέθει εἶναι, APr. 67b12, de An. 429b10.
  • G ἐγώ εἰμι, in LXX, pleonastic for ἐγώ, ἐγώ εἰμι οὐχ ἥμαρτον Jd. 11.27, cf. 6.18; also ἔσται πᾶς ἀποκτενεῖ με Ge. 4.14.

εἰμί, ich bin ; Wurzel ἘΣ ; praes. 1. Pers. εἰμί, ἐμμί, Sapph. frg. bei Longin. 10.2 u. Theocr. 20.32 ; 2. εἰ, ion. u. ep. εἶς, dor. u. ep. ἐσσί, enklit., wie auch εἶς gebraucht ist, Od. 4.611 ; 3. ἐστί, dor. u. äol. ἐντί, Theocr. 1.17 ; Inscr.; plur. 1. ἐσμέν, ion. u. ep. εἰμέν, wie Pind. P. 3.60 ; sonst dor, εἰμές, Theocr. 2.5 ; ἐμέν, Callim. frg. 294 ; 2. ἐστέ, 3. εἰσί, ion. ἔᾱσι, dor. ἐντί, Theocr. 5.109 ; conj. ὦ, ep. ἔω usw., ep. gedehnt εἴω, εἴῃς, εἴῃ, ἔῃσθα Hes. O. 312, ᾖσι, 3. sing., ib. 292 ; opt. εἴην usw., ep. ἔοιμι, ἔοι, Her. 7.6 ; εἴησθα, Theogn. 715 ; imp. ἴσθι, u. aus dem med. ἔσσο, Od. 1.392 u. Sapph. frg. bei Dion.Hal. C.V. 23, Sp. auch ἔσο, 3. ἔστω, auch ἤτω, bes. Sp., wie NT ; 3. plur. ἔστωσαν, ἔστων u. ὄντων, Plat. Legg. IX.879b, dor. ἐόντω, Inscr. 1704 u. öfter. – Inf. εἶναι, ep. ἔμμεν u. ἔμμεναι, auch ἔμεν, ἔμεναι, dor. auch ἦμεν, Theocr. 11.50 ; ἦμες, 8.73 ; εἶμεν bei Thuc. 5.77 ; εἴμεναι, megarisch, Ar. Ach. 775. – Part. ὤν, οὖσα, ὄν, ep. u. ion. ἐών, dor. ἐοῖσα, Theocr. 2.64 ; εὖντα, 2.3 ; – impf. ἦν, ep. ἔον, Il. 23.643, so auch 11.762 bei Bekker für ἔην ; ἔσκον oft ; ion. auch ἔα, ἔας, verlängert ἦα, 3. ἦεν ; auch ἔην u. ἤην, 2. ἦς, gew. ἦσθα u. poet. ἔησθα ; ἦμες, wir waren, Theocr. 14.29 ; ἦσαν, ion. u. dor. ἔσαν, auch ἔσσαν, Pind. Ol. 9.57 ; aus dem med. ἤμην, Xen. Cyr. 6.1.9 u. Lys. 7.34 ; die anderen Personen in guter Attischer Prosa nicht ; bei Homer εἴατο (= ἦντο) Il. 15.10, 24.84, Od. 20.106, var. lect. εἵατο (= ἧντο), s. Lehrs Aristarch. ed. 2 p. 331 ; – fut. ἔσομαι, ep. ἔσσομαι, auch Pind. P. 8.108, wie ἔσσεται, H. Pind., u. ἐσσεῖται, Il. 2.393, 13.317, wie Theocr. 7.67, ἐσσῇ, 2. Perf., 10.5 ; ἔσται Pind. P. 4.63 u. sonst gew.; part. ἐσόμενος, ep. u. dor. ἐσσόμενος. – Adj. verb. ἐστέον.
Der ganze ind. praes. mit Ausnahme von εἶ ist inklinationssähig u. wird inkliniert, wenn εἰμί logische Copula ist ; ἔστι wird auch im Anfang des Satzes u. nach εἰ, εἴπερ, ὅτι, ὡς, οὐκ, μή, καί, ἆρα (ἆρʼ), ἀλλά (ἀλλʼ), δέ (δʼ) und dem apostrophierten τοῦτʼ geschrieben, nicht nach τοῦτο, τοῦτʼ ἔστι, τοῦτό ἐστι.
1) vorhanden sein, existieren, von Hom. an überall;
   a) wirklich sein, im Ggstz des Scheinens ; οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος ἀλλʼ εἶναι θέλει Aesch. Spt. 552 ; Xen. Cyr. 8.1.41 ; Thuc. 1.10 διπλασίαν τὴν δύναμιν εἰκάζεσθαι ἢ ἔστιν, als sie wirklich ist ; τοῦτο ὃ ἔστι, das wahre Sein, Plat. Phaed. 75b u. öfter ; bes. im partic. ὁ ἐὼν λόγος, der wahre, Her. 1.95, 116, u. τὸ ὄν, das wahrhaft Seiende, οὐ παρὰ τὰ ὄντα δοξάζοντες Plat. Phaedr. 262b ; τὰ ὄντα ἀπαγγέλλειν Thuc. 7.8, die Wahrheit melden ; Xen. An. 4.4.15 ; τῷ ἐόντι χρῆσθαι, die Wahrheit sagen, Her. 1.30 ; ὑπόθεσιν παριστάντες ὑμῖν οὐχὶ τὴν οὖσαν, nicht die wirkliche, Dem. 3.1 ; τὰ ὄντα, das Vorhandene, die ganze Schöpfung, aber auch = οὐσία, χρήματα, das Vermögen, Xen. An. 7.8.22, Cyr. 3.1.3 Plut. Anton. 24 ; τῷ ὄντι, in der Tat, wirklich, wahrhaft, τὰ τῷ ὄντι δίκαια Plat. Phaedr. 260a ; ἡ τῷ ὄντι ξυγγένεια Henez. 244a ; verstärkt ὡς ἀληθῶς τῷ ὄντι, Phaed. 66c ; vgl. Xen. Symp. 2.24.
   b) leben ; εἰ δέ κε τεθνηῶτος ἀκούσῃς μηδʼ ἔτʼ ἐόντος, daß er nicht mehr lebt, Od. 1.289 ; οὐ δὴν ἦν, er lebte nicht lange, Il. 6.151 ; ἔτι εἰσί, sie sind noch am Leben, Ot. 15.432 u. öfter ; die Götter αἰὲν ἐόντες, die Nachkommen ἐσσόμενοι, die Lebenden οἱ ὄντες, Pol. 9.29.2. Oft so Tragg., Νέστωρ ὁ Πύλιος ἔστιν Soph. Phil. 420 ; οἵδʼ οὐκέτʼ εἰσί Eur. Med. 1370 ; οὐκέτʼ εἴμʼ ἐγώ Ar. Ach. 1148 ; Her. 3.65 ; ὁ οὐκ ὤν, der Tote, Thuc. 2.44. Vollständiger, ἐν φάει, μετὰ ζώντων εἶναι, Soph. Phil. 413, 1296 ; Eur. Hec. 1214 ; auch von Sachen, ὄλωλεν, οὐδʼ ἔτʼ ἔστι Τροία Troad. 1290 ; ὧν ὑπομνήματα ἦσαν ὄντες οἱ στέφανοι, das Bestehen der Kränze, Dem. 22.74.
   c) fortdauern, fortbestehen ; ὡς ἔστιν ἡ ψυχὴ ἀποθανόντος τοῦ ἀνθρώπου Plat. Phaed. 70b ; vgl. Symp. 190b ; ὁ νῦν ἔτι ὤν Prot. 316d ; übh. dauern, ἕως ἂν ὁ πόλεμος ᾖ Thuc. 1.58 ; ζώντων Ἀθηναίων καὶ ὄντων Dem. 18.72.
   d) Oft mit einem relativ. verbunden, εἰσὶν οἵ, es gibt Leute, welche, d.h. einige, manche, οὐκ ἔστιν ὅστις πλὴν ἐμοῦ κείραιτό νιν, es gibt nicht Einen, der, d.i. keiner außer mir, Aesch. Ch. 670, wie οὐκ ἔσθʼ ὃς σῆς γε κύνας κεφαλῆς ἀπαλάλκοι, Od., u. so Folgde überall ; οὐκ ἔστιν ὅτῳ μείζονα μοῖραν νείμαιμι Aesch. Prom. 291 ; ἔσθʼ ὅτε, bisweilen, Soph. Aj. 56 ; Pind. frg. 172 ; τὸ γὰρ λευκὸν τῷ μέλανι ἔστιν ὅπῃ (in gewisser Beziehung) ἔοικε Plat. Prot. 331d ; ἔστιν ὁπόθεν Phil. 53a ; ἔστιν ἔνθα Xen. Cyr. 7.4.15 ; οὐκ ἔστιν, ὅτου ἕνεκα, es ist kein Grund, weswegen, An. 2.5.23 ; ἔσθʼ ὅπως, auf irgendeine Art, Plat. Rep. VI.493e ; οὐκ ἔσθʼ ὅπως Pind. frg. 33 ; Her. 7.102 ; οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ ἐπιθήσεται, es ist nicht möglich, daß nicht, d.i. notwendiger Weise, Xen. An. 2.4.3 ; vgl. οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπου μʼ ὀλεῖς Soph. O.R. 448 ; häufig steht ἔστιν auch bei folgdm plur., ἔστιν οὓς ἐπαινῶ, einige, Plat. Prot. 346e ; ἔστιν ὅτε καὶ οἷς βέλτιον τεθνάναι ἢ ζῆν, für einige u. zuweilen, Phaed. 62a ; αὐχμοὶ ἔστι παρʼ οἷς μεγάλοι, bei einigen, Thuc. 1.23 ; πλὴν Ἀχαιῶν καὶ ἔστιν ὧν ἄλλων ἐθνῶν 3.92 ; vgl. τῶν ποταμῶν ἔστι τῶν Her. 7.187. Hieran kann man das sogen. schema Pindaricum reihen, wo vor einem dual. oder plur. der sing. steht, ἦν δʼ ἀμφίπλεκτοι κλίμακες Soph. Tr. 517 ; εἰ δʼ ἔστι δίττω τὼ βίω Plat. Gorg. 560d ; ἔστι – ἄρχοντές τε καὶ δῆμος Rep. V.462e ; ἦν ἄρα κἀκεῖνοι ταλακάρδιοι ep. bei Aesch. 3.184. – Ueber ἄρʼ ἦν vgl. ἄρα.
   e) Mit dem dat. der Person, ἔστι μοι, es ist für mich da, ich habe, besitze ; ἓξ δέ οἱ υἷες ἔασιν Il. 24.399 ; πρὸ τοῦ μὲν αἰδὼς ἦν ἐμοὶ λέγειν τάδε, ich scheute mich, Aesch. Ag. 1177 ; ἦν ἧμιν Λάϊός ποθʼ ἡγεμών Soph. O.R. 103 ; ἔστι τέκνα καὶ τῷδε Eur. Hec. 340 ; σκεψώμεθα τί τοῦτʼ ἔσται τῇ πόλει, was dies dem Staate nützen soll, Dem. 20.20 ; ἔφασαν σφίσι τε καὶ Ἀθηναίοισι εἶναι οὐδὲν πρῆγμα, sie hätten mit den Athenern Nichts zu schaffen, Her. 5.84 ; vgl. Dem. 18.283 : τί τῷ νόμῳ καὶ βασάνῳ 29.36. – Hierher gehört die Vrbdg mit dem dat. des partic., bes. der Verba wollen, wünschen, ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη, es würde mir lieb sein, Il. 14.108 ; ἐμοὶ βουλομένῳ ἦν (s. βούλομαι); ἦν αὐτῷ προσδεχομένῳ, = προσεδέχετο, Thuc. 6.46 ; ἔστι μοι ἡδομένῳ Antiph. 6.8.
   f) ἔστι mit folgdm inf., es findet Statt, ist möglich, geht an, εἴ τί που ἔστι, wenn es möglich ist, Od. 4.193 ; bes. mit der Negation, οὐκ ἔστι Διῒ μάχεσθαι, man kann nicht mit Zeus kämpfen, Il. 21.193 ; vgl. 13.786, 15.556, 20.97 ; οὐκ ἔστʼ οὐδʼ ἔοικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι 14.212 ; οὔ πως ἔστι, Od. 5.137 ; οὐδέ πη ἔστιν, Il. 6.267, 24.71 ; θάλασσα δʼ οὐκ ἔτʼ ἦν ἰδεῖν, war nicht mehr zu sehen, Aesch. Pers. 411 ; οὐκ ἔστι πέρσαι σοι τὸ Δαρδάνου πέδον Soph. Phil. 69 ; oft mit der Negation. auch mit folgdm ὥστε, ἆρʼ ἔστιν ὥστε κἀγγύθεν θέαν λαβεῖν 652 ; vgl. Eur. Hipp. 705 ; περὶ ὧν ἰδόντι μόνον ἐστὶν εἰδέναι Plat. Theaet. 201b ; ἄλλα μυρίʼ ἂν εἴη λέγειν, man könnte viel Anderes sagen, Polit. 271e ; ἐδόκει τὸ ἀπάγειν οὐκ εἶναι ἄνευ πολλῶν νεκρῶν, schien ohne großen Verlust nicht möglich, Xen. An. 5.2.9 ; ἔστι μὲν – ἔστι δέ entspricht sich so, Plat. Theaet. 192e ; Xen. Cyr. 1.6.11 ; vgl. Od. 15.391. – Zuweilen folgt der acc. c. inf., οὔπως ἔστιν – μεθʼ ὑμῖν δαίνυσθαί τʼ ἀκέοντα Od. 2.310 ; ἁδόντα δʼ εἴη με τοῖς ἀγαθοῖς ὁμιλεῖν Pind. P. 2.90 ; ἦ γάρ ποτʼ ἔστιν ἐκπεσεῖν ἀρχῆς Δία Aesch. Prom. 759 ; vgl. Pers. 100 ; οὐκ ἔστι τοὺς θανόντας ἐς φάος μολεῖν Eur. Alc. 1079 ; τὰς ναῦς οὐκ ἔστιν ἀνελκύσαντας διαψῦξαι Thuc. 7.12 ; der dat., ἔστι δὲ τερπομένοισιν ἀκούειν, Od. 15.393. – Oft οὐκ ἔστι, οὐκ ἔστι ταῦτα, das geht nicht an, ist nicht möglich ; – das partic., ἐκβῆναι οὐκ ὄν, da es nicht anging, Dem. 50.22 ; vgl. χαλεπὸν ὄν, obgleich es schwer ist, 55.35.
2) sein als Copula, überall. Zu bemerken sind die Fälle,
   a) wo das adv. dabei steht u. εἶναι eigentlich die Existenz, das adv. eine Modification derselben ausspricht ; οὕτω πη τάδε, γʼ ἐστὶ – ὡς ἀγορεύεις, so verhält es sich, Il. 24.373 ; οὐδὲ Λυκόοργος δὴν ἦν 6.130 ; διαγνῶναι χαλεπῶς ἦν ἄνδρα ἕκαστον 7.424 ; Κουρήτεσσι κακῶς ἦν Il. 9.551. Seltener in Prosa ; ἡ διακομιδὴ ἀσφαλέως ἡμῖν ἔσται Her. 3.134 ; ὁποτέρως ἔσται, ἐν ἀδήλῳ Thuc. 1.78 ; ἔλασσον εἶναι, im Nachteil stehen, 6.88 ; vgl. 5.23 ; διαφερόντως εἶναι Plat. Legg. X.892c. Häufig καλῶς εἶναι, Xen. An. 4.3.8, 7.3.43. Davon zu unterscheiden sind die adv., welche die Stelle fehlender adj. vertreten, ἐγγύς, πόρρω, ἐμποδὼν εἶναι u. ä.
   b) das partic. ὤν entspricht oft dem deutschen als, wenn es eine Apposition anfügt, τοιοῦτος ὤν, als ein solcher, bes. häufig bei Altersbestimmungen u. wenn ein Substantiv od. Adjektiv mit einem Partizip verbunden werden soll, ἀνὴρ συμφορῇ ἐχόμενος καὶ οὐ καθαρὸς χεῖρας ἐών Her. 1.35.
   c) mit Partizipien bildet es nicht selten Umschreibungen, in denen aber der Begriff des Seins von dem des Verbums auseinander zu halten ist, c. praes., Ὀρέστης φεύγων ἐστί, ist ein Fliehender, auf der Flucht, nicht = φεύγει, Aesch. Ch. 134, wie αἰδόμενός τις ἔστω Eum. 519, Einer, der im Zustande des Scheu Empfindenden verharrt ; ὅτοις τάδʼ ἔστʼ ἀρέσκοντα Soph. O.R. 274 ; οὐδέν ἐστʼ ἀπόν 1285 ; ἦ γὰρ εἴην οὐκ ἂν εὖ φρονῶν Aj. 1309 ; δρῶν γὰρ ἦν τοιαῦτά με 1303 ; ἐμοὶ μὲν ἥδʼ ὁδὸς ἔσται μέλουσα Phil. 1435. – Anders mit dem Artikel, τίς δʼ ἦν ὁ ἔχων, wer war der, der da hatte, der Besitzer, Xen. Cyr. 7.2.28 ; ἔσται ὁ κρίνων, der Richter 2.3.12 ; τίς ἔσται οὑπικωλύσων τάδε ; Soph. Phil. 1226 ; ὅστις ἦν ἐκεῖνον ὁ κτανών O.R. 140 ; αὐτὸς ἦν ὁ μαρτυρῶν, der Zeuge, Aesch. Eum. 765 ; Suppl. 566 u. A. – Ganz verschieden, wo das Partizip für sich zu nehmen, wie Xen. καὶ ἐνθάδʼ εἰμὶ σὺν πολλῷ φόβῳ διάγων, ich bin hier, u. zwar mit großer Furcht, An. 3.3.2. – Καὶ τί ποτʼ ἐστὶν οὗτος ἐκείνου διαφέρων, anders als διαφέρει, worin ist er (dauernd) unterschieden, Plat. Gorg. 500c ; ἔστι δὲ ὄντως ὄν Legg. X.894a ; vgl. Her. 3.49, 108. – Am häufigsten c. part. perf.; τετληότες εἰμέν Il. 5.873 ; εἰ δʼ ἦν τεθνηκώς Aesch. Ag. 843 ; ἐκ πατρὸς μέν εἰμι Τελαμῶνος γεγώς Soph. Aj. 1278 ; τίς χρόνος τοῖσδʼ ἐστὶν ἐληλυθώς O.R. 735 ; ὧν πρότερον ἐπιστήμην εἰληφότες ἦμεν Plat. Phaed. 76b ; πόσον ἁμάρτημα φῂς εἶναι γεγονὸς ἡμῖν Crat. 274e ; δεδρακότες εἰσίν Thuc. 3.68 ; βεβοηθηκότες ἦσαν Xen. An. 6.2.24 ; im pass., ὡς ἕκαστος ἦν τεταγμένος Aesch. Pers. 373 ; ὁθοὔνεκʼ ἔσοιθʼ ἅμʼ ὠρφανισμένος Soph. Tr. 937. – C. part. aor., προδείσας εἶμί Soph. O.R. 90 ; οὐ σιωπήσας ἔσει 1146 ; τίνʼ αὐδὴν τήνδε γηρυθεῖσʼ ἔσῃ Aesch. Suppl. 455 ; κατακανόντες ἔσεσθε Xen. An. 7.6.36.
3) Dieses sein wird mit dem gen. u. mit vielen Präpositionen zur genauern Bestimmung des Prädicats verbunden:
   a) mit dem gen., zunächst die Abkunft od. Abstammung auszudrücken ; πατρὸς δʼ εἴμʼ ἀγαθοῖο, αἵματός εἰς ἀγαθοῖο, von gutem Vater, aus gutem Geblüt, Od. 4.611 ; ὢν ἐλευθέρου πατρός Aesch. Ch. 902 ; πατρὸς μὲν οὖσα γένεσιν Εὐρύτου Soph. Ir. 379 ; τίνος εἶ σπέρματος πατρόθεν O.C. 214 ; γένος μέν εἰμι τῆς περιρρύτου Σκύρου Phil. 239 ; sonst mit ἐκ, z.B. ἐκ Παιονίης Il. 21.154 ; ἐξ ἐλευθέρων ἀνδρῶν Soph. Tr. 300 ; vgl. ἐκ ; – πατρὸς τίνος ἐστὶ καὶ μητρός ; Plat. Symp. 203a ; οἰκίας μεγάλης καὶ εὐδαίμονος Prot. 316b, aus einem großen Hause ; so ἀπό Plat. Symp. 181b, ἐκ Gorg. 471a ; – πόλεως ἐλαχίστης, μεγίστης εἶ, Thuc. 4.59 Xen. An. 7.3.19 ; vgl. Thuc. 3.70 ; Xen. An. 3.1.13 ; – ἐνθυμήθητε ἃ ἔσται ἐντεῦθεν, was daraus entstehen wird, 7.1.25. – Auch = bestehen aus, ἡ κρηπίς ἐστι λίθων μεγάλων Her. 1.93.
   b) mit dem gen., zur Bezeichnung einer Pflicht, Eigentümlichkeit u. dgl., es ist die Sache ; οὔτοι γυναικός ἐστιν ἱμείρειν μάχης Aesch. Ag. 914 ; vgl. Spt. 212 ; τό γʼ αἴνιγμα οὐχὶ τοὐπιόντος ἦν ἀνδρὸς διειπεῖν, es konnte nicht der Erste Beste lösen, Soph. O.R. 393 ; σωφρόνων ἐστί Thuc. 1.120 ; ἆρʼ οὖν παντὸς ἀνδρός ἐστιν ἐκλέξασθαι Plat. Gorg. 500a ; τῶν νικώντων τὸ ἄρχειν ἐστίν, das Herrschen kommt den Siegern zu, Xen. An. 2.1.4 ; τὸ ναυτικὸν τέχνης ἐστί Thuc. 1.142, erfordert Kunst ; ἔστιν ὁ πόλεμος οὐχ ὅπλων τὸ πλέον, ἀλλὰ δαπάνης 1.83 ; vgl. 5.9 ; αὐτὸ τὸ σιγᾶν ὁμολογοῦντός ἐστί σου, verrät, daß du es zugiebst, Eur. I.A. 1151. sprichwörtlich οὐ παντὸς ἀνδρὸς εἰς Κόρινθόν ἐσθʼ ὁ πλοῦς, nicht Jeder kann nach Korinth fahren ; τὸ ἐπιτιμᾶν παντὸς εἶναι, tadeln könne Jeder, Dem. 1.16.
   c) mit dem gen., das Eigentum ausdrückend u. die Unterwürfigkeit ; Τροίαν Ἀχαιῶν οὖσαν Aesch. Ag. 260 ; πόλις γάρ ἐστι πᾶσα τῶν ἡγουμένων Soph. Phil. 386 ; τὸ κράτος ἐστὶ τοῦ βασιλέος Her. 3.117 ; Κοτύωρα ἦν ἐκείνων Xen. An. 5.5.7 ; ἔλαθον ὄντες ἀεὶ τῶν ἐπιθεμένων Plat. Polit. 307c, eine Beute derer, die sie angriffen ; vgl. Gorg. 508d ; μήτε συγγνώμης μήτʼ ἄλλου μηδενός εἰσιν, ἀλλʼ ἢ τοῦ πλείονος, sondern nur dem Gewinn ergeben, nehmen weder auf Mirleid noch sonst Etwas Rücksicht, Dem. 37.53. Häufig ἑαυτοῦ εἶναι, sein eigener Herr sein. – Hieran reiht sich οὐδετέρων ὄντες, neutral, Thuc. 5.84 ; τῆς αὐτῆς γνώμης εἶναι 5.46 ; τούτου τοῦ τρόπου πώς εἰμʼ ἀεί Ar. Plut. 246 ; εἶ γὰρ τῶν φίλων 345, gehörst zu den Freunden ; Ἀθηναῖοί εἰσι τῶν ἡγουμένων, gehören zu den Anführern, Plat. Prot. 324c ; ἔστι γὰρ δὴ τῶν καλλίστων σοφία Symp. 204b ; ἅτε τοῦ Ἀπόλλωνος ὄντες, dem Apollo geweiht, Phaed. 75b ; ἔστι τῶν αἰσχρῶν, es gehört zu den schimpflichen Dingen, ist schimpflich, Dem. 2.2. – Auch das Alter wird so bezeichnet, εἶναι ἐτῶν τριάκοντα, von dreißig Jahren sein, Xen. Hell. 3.1.14 ; vgl. Her. 1.26.
   d) ἔκ τινος εἶναι, s. ἐκ, bestehen ; ἐξ ὀνομάτων μόνον οὐκ ἔστι ποτὲ λόγος Plat. Soph. 262a ; ἐκ πολλῶν μερῶν ὄν, daraus bestehend, 245b ; – διὰ φόβου εἶναι, = φοβεῖσθαι u. ä., s. διά ; – εἴς τινα, sich auf Einen beziehen ; ἐλπίδες εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον οὖσαι Plat. Phil. 39e ; Alc.I, 126a ; – ἐν τινι, häufige Umschreibung, ἐν ὀργῇ εἶναι = ὀργίζεσθαι, wie versari ; ἐν τῇ τέχνῃ εἶναι, s. ἐν ; – εἰ γὰρ ἐν τούτῳ εἴη, wenn es daran läge, Plat. Prot. 310e ; ἐπί τινι εἶναι, s. ἐπί ; – μετά τινος u. σύν τινι, wie ἀμφί u. περί τινι εἶναι, s. diese Präpositionen.
4) In vielen Vrbdgn liegt in εἶναι mehr als das bloße sein:
   a) bedeuten ; τὸ γὰρ εἴρειν λέγειν ἐστί Plat. Crat. 398d ; οὐκοῦν τὸ ἐν ὄχλῳ τοῦτό ἐστιν ἐν τοῖς μὴ εἰδόσιν Gorg. 459a ; οἱ δοκοῦντες εἶναί τι, die sich Etwas zu sein dünken, vgl. οὐδὲν εἴμʼ ἄρα, Ar. Vesp. 997 ; Xen. Cyr. 6.2.8 ; τὰ δὶς πέντε δέκα ἐστίν, zweimal fünf macht zehn. Bes. τοῦτʼ ἔστιν, das heißt, bedeutet ; ὅπερ ἐστί, was soviel bedeutet wie, Plut. Popl. 17.
   b) sich befinden, aufhalten, Thuc. u. A.
   c) entstehen, sich ereignen u. dgl.; ὅθεν τὰ δεινὰ πλήγματʼ ἦν γενειάδων Eur. I.T. 1366 ; αὐτίκα βοὴ ἦν Thuc. 3.22 ; τί οὖν ἦν τοῦτο ; wie kam das ? Plat. Phaed. 58a ; ἔσται τοίνυν σοι, ἐὰν ἐμοὶ συνῇς, ἀπιέναι βελτίονι γεγονότι Prot. 318a ; vgl. Gorg. 455d ; πόθεν γὰρ ἔσται βιοτά ; Soph. Phil. 1160, woher soll Lebensunterhalt kommen ? ἔσται ταῦτα, das soll geschehen, Plat. Theaet. 194d ; ὡς δʼ ἦσαν ἐμβολαὶ δοράτων Plut. Coriol. 9.
5) Pleonastisch tritt εἶναι scheinbar hinzu in Vrbdgn, wie τόν ποτέ οἱ Κινύρης δῶκε ξεινήϊον εἶναι, Il. 11.20, er gab es ihm, daß es ihm ein Gastgeschenk sei, zum Gastgeschenke ; bes. bei nennen, μάτρωος δʼ ἐκάλεσσέ μιν ἰσώνυμον ἔμμεν Pind. Ol. 9.64, nannte ihn, so daß er denselben Namen hatte ; σοφιστὴν δή τοι ὀνομάζουσι τὸν ἄνδρα εἶναι Plat. Prot. 311e ; στρατηγὸν ἀπεδέξαντο αὐτέων εἶναι μελάνθιον Her. 5.97 ; auffallender in absoluten, bes. einschränkenden Zwischensätzen, ἐγὼ δὲ τούτοις ἅπασι κατὰ τοῦτο εἶναι οὐ ξυμφέρομαι, in dieser Beziehung, Plat. Prot. 317a ; τὸ κατὰ τοῦτον εἶναι Xen. An. 1.6.9, wenigstens was ihn betrifft ; τὸ μὲν τήμερον εἶναι, für heute, Plat. Crat. 396e ; ἐάσωμεν τὸ νῦν εἶναι, für jetzt, Rep. VI.506e ; Xen. An. 3.2.37, Cyr. 5.3.42 ; τὸ μὲν ἐπʼ ἐκείνοις εἶναι ἀπολώλατε Hell. 3.5.9 ; τόγε ἐπʼ ἐκείνῳ εἶναι ἐσώθης Lys. 13.58 ; τὸ ἐπʼ ἐμοὶ εἶναι, so viel an mir liegt, Thuc. 8.48 ; τὸ παρὰ τῶν εἰδότων εἰς δύναμιν εἶναι γεγραμμένα Plat. Polit. 300c, nach Vermögen. Bes. häufig ἑκὼν εἶναι. – Ueber die Auslassungen der Copula εἶναι sind die Grammatiken und für Homer besonders Lehrs Aristarch. ed. 2 p. 364 zu vergleichen. Derselbe p. 344 über Formen von εἶναι zu Anfang des Verses.

†εἰμί

[ἐς-μί. Cf. L. sum, Eng. am.]

(The whole of the pres. indic. except εἶς (εἴς), ἔασι may be enclitic.)

1 sing. εἰμί Il. 1.186, 516, Il. 2.26, Il. 4.58, etc.: Od. 2.286, 314, Od. 8.214, Od. 9.519, etc.

2 sing. ἐσσί Il. 1.176, 280, Il. 3.164, 172, etc.: Od. 1.175, 297, Od. 2.274, Od. 3.123, etc. εἶς (εἴς) Il. 16.515, Il. 24.407. εἰς Il. 16.538, Il. 19.217, etc.: Od. 1.170, 207, Od. 4.371, 611, etc.

3 sing. ἔστι Il. 6.267, 4.3, Il. 9.250, Il. 12.65, etc.: Od. 2.130, 310, Od. 4.193, 354, etc. ἐστί Il. 1.63, 107, 114, 169, etc.: Od. 1.50, 66, 70, 205, etc.

2 dual ἐστόν Il. 1.259, Il. 9.198, Il. 11.138, etc.: Od. 4.61.

1 pl. εἰμέν Il. 5.873, Il. 7.231, Il. 8.234, Il. 9.640, etc.: Od. 3.80, Od. 7.205, 307, Od. 8.246, etc.

2 pl. ἐστέ Il. 1.258, Il. 2.301, 485, etc.: Od. 3.71, Od. 4.63, Od. 5.118, etc.

3 pl. εἰσί Il. 1.153, 272, Il. 2.201, 227, etc.: Od. 2.29, 51, 87, 254, etc. ἔασι Il. 2.125, 131, Il. 7.73, 295, etc.: Od. 4.79, Od. 5.381, Od. 8.162, Od. 10.349, etc.

Subj. ἔω Il. 1.119: Od. 9.18.

3 sing. ἔῃσι Il. 2.366: Od. 11.434, Od. 15.422, Od. 24.202. ἔῃ Il. 10.225, Il. 12.300, etc.: Od. 19.329, etc. ᾖσι Il. 19.202: Od. 8.147, 163, etc. εἴῃ (v.l. εἴη) Il. 7.340, Il. 9.245.

3 pl. ἔωσι Il. 9.140, 282, Il. 10.306: Od. 4.165, Od. 23.119. ὦσι Il. 14.274: Od. 24.491.

Opt. εἴην, -ης Il. 2.260, Il. 4.189, Il. 5.24, Il. 9.57, Il. 11.670, Il. 12.345, etc.: Od. 2.74, Od. 4.205, Od. 5.209, Od. 6.244, Od. 11.360, etc.

2 pl. εἶτε Od. 21.195.

3 pl. εἶεν Il. 2.372, etc.: Od. 9.89, etc.

2 sing. ἔοις Il. 9.284.

3 sing. ἔοι Il. 9.142, etc.: Od. 17.421, etc.

3 sing. imp. ἔστω Il. 1.144, Il. 2.204, Il. 7.34, etc.: Od. 1.370, Od. 2.230, 355, etc.

2 pl. ἔστε Il. 3.280, Il. 5.529, Il. 6.112, etc.

3 pl. ἔστων Il. 1.338: Od. 1.273.

Imp. in mid. form ἔσσο Od. 1.302, etc.

Pple. ἐών, -όντος, ἐοῦσα, -ης, ἐόν, -όντος Il. 1.70, 131, 290, 352, 546, 587, Il. 3.159, Il. 4.426, etc.: Od. 1.22, 202, 263, 265, 431, 435, Od. 2.200, 241, etc. Also οὔσης Od. 19.489. ὄντας Od. 7.94.

Infin. ἔμμεναι Il. 1.117, 287, Il. 2.129, 216, etc.: Od. 1.33, 172, 215, 217, etc. ἔμεναι Il. 3.40, Il. 5.602, Il. 8.193, etc.: Od. 1.385, Od. 14.489, etc. ἔμμεν Il. 18.364: Od. 9.455, etc. ἔμεν Il. 4.299, Il. 9.35, etc.: Od. 5.257, Od. 10.416, etc. εἶναι Il. 1.91, 228, 564, Il. 2.116, etc.: Od. 1.15, 164, 180, 187, etc.

1 sing. impf. ἦα Il. 5.808: Od. 2.313, Od. 10.156, Od. 11.620, Od. 14.212, etc. ἔα Il. 4.321, Il. 5.887: Od. 14.222, 352. ἔον Il. 11.762, Il. 23.643.

2 sing. ἔησθα Il. 22.435: Od. 16.420, Od. 23.175. ἦσθα Il. 5.898, Il. 13.228, etc.: Od. 4.31, Od. 13.314, Od. 16.199, etc.

3 sing. ἦεν Il. 2.769, Il. 3.41, 211, 215, etc.: Od. 1.18, 131, 233, Od. 2.47, etc. ἔην Il. 2.217, 219, 529, 580, etc.: Od. 2.272, Od. 3.180, 249, 267, etc. ἦν Il. 2.77, 96, 220, 313, etc.: Od. 1.177, Od. 3.401, Od. 5.239, Od. 6.82, etc. ἤην Il. 11.808: Od. 19.283, Od. 23.316, Od. 24.343.

3 dual ἤστην Il. 5.10.

1 pl. ἦμεν Il. 11.689, 692: Od. 24.171.

2 pl. ἦτε Il. 16.557.

3 pl. ἦσαν Il. 2.487, 641, 760, Il. 3.145, etc.: Od. 1.27, Od. 2.119, Od. 6.6, 86, etc. ἔσαν Il. 1.267, 321, Il. 2.311, 618, etc.: Od. 1.12, 126, Od. 2.21, 82, etc.

Pa. iterative ἔσκον Il. 7.153.

3 sing. ἔσκε Il. 3.180, Il. 5.536, Il. 6.19, 153, etc.: Od. 2.59, 346, Od. 4.270, Od. 9.508, etc.

Fut. ἔσσομαι, -εαι Il. 1.239, 573, Il. 2.347, Il. 4.267, Il. 6.353, Il. 10.453, etc.: Od. 1.40, 204, Od. 2.270, 273, Od. 6.33, Od. 11.137, etc.

3 sing. ἐσσεῖται Il. 2.393, Il. 13.317. ἔσομαι, ἔσεαι, ἔσεται, ἔσται, etc. Il. 1.136, 211, 546, 563, Il. 4.305, etc.: Od. 1.312, 397, Od. 2.61, Od. 3.325, Od. 16.267, etc.

2 sing. ἔσῃ Od. 19.254.

Pple. ἐσσόμενος, -η, -ον Il. 1.70, Il. 2.119, Il. 3.287, etc.: Od. 3.204, Od. 8.580, Od. 11.433, etc.

Infin. ἔσσεσθαι Il. 6.339, Il. 11.444, Il. 12.324, etc.: Od. 14.176, Od. 16.311. ἔσεσθαι Il. 5.644, Il. 14.56, Il. 21.533, etc.: Od. 4.108, 494, Od. 6.165, etc. (ἀπ-, ἐν-, ἐπ-, μετ-, παρ-, περι-, συν-, ὑπ-.)

• • 1

    To be, exist: ὅμαδος ἦν Il. 2.96, ἡμῖν εἴνατός ἐστιν ἐνιαυτός (has been completed, has passed) 295, οὐκ ἔσθʼ ὃς . . . (the man does not live who . . .) Il. 22.348. Cf. Il. 2.204, 641, 642, Il. 7.340, Il. 9.249, etc.: θεοὺς αἰὲν ἐόντας Od. 1.263. Cf. Od. 2.89, Od. 4.195, Od. 5.239, Od. 6.82, 210, etc.

    Impers.: ἔσται ὅτʼ ἂν . . . (the day will come when . . .) Il. 8.373.

    Absol. in fut. pple. pl., the men to come, posterity: αἰσχρὸν καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι Il. 2.119, etc.: ἐλεγχείη καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι Od. 21.255, etc.

    Sim. in neut. pres. pple. pl., the present: τὰ ἐόντα Il. 1.70 (τὰ ἐσσόμενα in the same line being the future, and πρὸ ἐόντα the past (pple. of the impf.)).

  • 2

    Impers., to be possible: ἅς οὐκ ἔστι φυγεῖν Il. 12.327, οὐδʼ ἄρα πως ἦν ἀσπερχὲς κεχολῶσθαι Il. 16.60. Cf. Il. 6.267, Il. 7.239, Il. 12.65, Il. 13.114, Il. 14.63, etc.: οὔ πως ἔστι δαίνυσθαι ἀκέοντα Od. 2.310, εἴ τί που ἔστιν (if it may be) Od. 4.193. Cf. Od. 2.130, Od. 5.103, Od. 9.411, Od. 11.158, Od. 15.49, etc.

  • 3

    As copula, to be: ἔχθιστός μοί ἐσσι Il. 1.176, καὶ σὲ τὸ πρὶν ἀκούομεν ὄλβιον εἶναι Il. 24.543 (infin. of the impf.). Cf. Il. 1.63, 107, 114, 153, 186, etc.: οἴκοι ἔσαν Od. 1.12. Cf. Od. 1.18, 27, 66, 70, 170, etc.

    Impers.: ἐμοί κε κέρδιον εἴη . . . Il. 6.410. Cf. Il. 1.169, 211, 229, etc.: Od. 2.74, 190, Od. 17.191, etc.

εἰμί (εἰμʼ(ί), [ἔσσι], ἐσσί, ἔστι(ν), ἐστί(ν), ἔσθʼ, εἰμέν, ἐντί, εἰσίν, ἔντι; εἴην, εἴη; ἔστω; ἐών, ἐόντα, ὄντα, ἐόντων, ἐοῖσα, ἐοῖσαν, ἐόντων; ἔμμεναι, ἔμμεν, [εἶναι codd.]: fut. ἔσομαι, ἔσσομαι, ἔσεται, ἔσσεται, ἔσται; ἐσσομένας gen., ἐσσόμενον, ἐσσόμενα; ἔσσεσθαι, ἔσεσθαι: impf. ἦν, ἔσαν, ἦσαν; ἔσκεν.) be.

• A
• 1 c. predicative adj.
• • a ἄπιστον ἐμήσατο πιστὸν ἔμμεναι O. 1.32 τὸ πόρσω δʼ ἐστὶ σοφοῖς ἄβατον κἀσόφοις O. 3.44 θεὸς εὔφρων εἴη λοιπαῖς εὐχαῖς O. 4.13 ἠὺ δʼ ἔχοντες σοφοὶ καὶ πολίταις ἔδοξαν ἔμμεν O. 5.16 ἦν δὲ κλέος βαθύ O. 7.52 φανερὰν ἐν πελάγει Ῥόδον ἔμμεν ποντίῳ O. 7.56 τερπνὸν δʼ ἐν ἀνθρώποις ἴσον ἔσσεται οὐδέν O. 8.53 μάτρωος δʼ ἐκάλεσσέ μιν ἰσώνυμον ἔμμεν O. 9.64 ὁ δὲ λόγος δόξαν φέρει, λοιπὸν ἔσσεσθαι στεφάνοισί νιν ἵπποις τε κλυτὰν P. 1.37 γένοιʼ οἷος ἐσσὶ μαθών P. 2.72 [ἀβάπτιστός εἰμι (codd.: εἶμι Schnitzer) P. 2.80] σμικρὸς ἐν σμικροῖς, μέγας ἐν μεγάλοις ἔσσομαι P. 3.107 “ἔσομαι τοῖος” P. 4.156 δίδυμαι γὰρ ἔσαν ζωαί P. 4.209 πόνων δʼ οὔ τις ἀπόκλαρός ἐστιν οὔτʼ ἔσεται P. 5.54 εὐθύτομόν τε κατέθηκεν Ἀπολλωνίαις ἀλεξιμβρότοις πεδιάδα πομπαῖς ἔμμεν ἱππόκροτον σκυρωτὰν ὁδόν P. 5.92 ἐδόκησέν τε ὕπατος ἀμφὶ τοκεῦσιν ἔμμεν πρὸς ἀρετάν P. 6.42 “κρυπταὶ κλαίδες ἐντὶ σοφᾶς Πειθοῦς ἱερᾶν φιλοτάτων” P. 9.39 θεὸς εἴη ἀπήμων κέαρ P. 10.21 θαμὰ δʼ ἀλλοδαπῶν οὐκ ἀπείρατοι δόμοι ἐντί N. 1.24 ἐστὶ δʼ αἰετὸς ὠκὺς ἐν ποτανοῖς N. 3.80 τὸ δʼ ἐναντίον ἔσκεν N. 5.31 σέο δὲ προπράονʼ ἔμμεν ξεῖνον ἀδελφεόν τʼ (Schr.: προπρεῶνα μέν codd.) N. 7.86 ξανθοκομᾶν Δαναῶν ἦσαν μέγιστοι <¯˘¯> N. 9.17 ἁ Μοῖσα γὰρ οὐ φιλοκερδής πω τότʼ ἦν οὐδʼ ἐργάτις I. 2.6 ἐσσὶ γὰρ ὦν σοφός I. 2.12 οὐκ ἀγνῶτες ὑμῖν ἐντὶ δόμοι οὔτε κώμων I. 2.30 ἰατὰ δʼ ἐστὶ βροτοῖς σύν γʼ ἐλευθερίᾳ καὶ τά (ἔστι Er. Schmid) I. 8.15 ἄλοχον εὐειδέα θέλων ἑκάτερος ἑὰν ἔμμεν (Tricl.: ἔμμεναι codex) I. 8.29 ἦν γὰρ τὸ πάροιθε φορητὰ sc. Delos fr. 33d. 1. νεόπολίς εἰμι Pae. 2.28 ἄνιππός εἰμι Pae. 4.27 λίαν μοι [δέο]ς ἔμπεδον εἴη κεν Pae. 4.49 κατεκρίθης δὲ θνατοῖς ἀγανώτατος ἔμμεν Pae. 16.7 = fr. 147 Schr. σῶμα δʼ ἐστὶ θνατόν Παρθ. 1. 15. τί ἔρδων φίλος σοι εἴην, τοῦτʼ αἴτημί σε (<ἂν> εἴην coni. Christ) fr. 155. 3. νὸκακ ἔμμεναι fr. 169. 17.
  • b with infinitive added. ἦν δʼ ἐσορᾶν καλός O. 8.19 εἲην εὑρησιεπὴς ἀναγεῖσθαι O. 9.80 “ἐντὶ μὲν θνατῶν φρένες ὠκύτεραι κέρδος αἰνῆσαι” P. 4.139 εἰμὶ δʼ ἄσχολος ἀναθέμεν P. 8.29 ἐμοὶ δὲ θαυμάσαι θεῶν τελεσάντων οὐδέν ποτε φαίνεται ἔμμεν ἄπιστον P. 10.50 καὶ τὸ σιγᾶν πολλάκις ἐστὶ σοφώτατον ἀνθρώπῳ νοῆσαι N. 5.18 αἰδοῖος μὲν ἦν ἀστοῖς ὁμιλεῖν I. 2.37
  • c impersonal. ἀλλὰ μοιρίδιον ἦν P. 1.55
• 2 c. pred. subs. ἦν Τάνταλος οὗτος O. 1.55 Σικελίας ἔσαν ὀφθαλμός O. 2.9 εἰ δʼ εἴη μὲν Ὀλυμπιονίκας, τίνα κεν φύγοι ὕμνον; O. 6.4 Φοίβου γὰρ αὐτὸν φᾶ γεγάκειν πατρός, περὶ θνατῶν δʼ ἔσεσθαι μάντιν ἐπιχθονίοις ἔξοχον O. 6.50 ἐσσὶ γὰρ ἄγγελος ὀρθός (εεσι Π: ἔστι vel εἶσι Wil.) O. 6.90 ἐκέλευσεν νεῦσαι μιν ἑᾷ κεφαλᾷ ἐξοπίσω γέρας ἔσσεσθαι O. 7.68 “φάτο δʼ Εὐρύπυλος ἔμμεναι” P. 4.34 “οὐδὲ μὰν χαλκάρματός ἐστι πόσις Ἀφροδίτας” P. 4.87 “Ποίαν γαῖαν, ὦ ξεῖν, εὔχεαι πατρίδʼ ἔμμεν;” P. 4.98 “καρτερὸς ὅρκος ἄμμιν μάρτυς ἔστω Ζεὺς” P. 4.167 ἐσσὶ δʼ ἰατὴρ ἐπικαιρότατος P. 4.270 βασιλεὺς ἐσσὶ P. 5.16 Λαπιθᾶν ὑπερόπλων τουτάκις ἦν βασιλεύς P. 9.14 φίλτατον παρθενικαὶ πόσιν ἢ υἱὸν εὔχοντʼ, ὦ Τελεσίκρατες, ἔμμεν (sc. σε) P. 9.100 πάτραν ἵνʼ ἀκούομεν, Τιμάσαρχε, τεὰν ἐπινικίοισιν ἀοιδαῖς πρόπολον ἔμμεναι N. 4.79 οὐκ ἀνδριαντοποιός εἰμʼ N. 5.1 ξεῖνός εἰμι N. 7.61 φαῖμέν κε γείτονʼ ἔμμεναι νόῳ φιλήσαντʼ ἀτενέι γείτονι χάρμα πάντων ἐπάξιον N. 7.87 ἀρχοὶ δʼ οὐκ ἔτʼ ἔσαν Ταλαοῦ παῖδες N. 9.14 οὐ θαῦμα σφίσιν ἐγγενὲς ἔμμεν ἀεθληταῖς ἀγαθοῖσιν N. 10.51 πάμπαν θεὸς ἔμμεναι οἰκεῖν τʼ οὐρανῷ N. 10.58 “ἐσσί μοι υἱός” (Snell ἔσσι) N. 10.80 φαίης κέ νιν ἄνδρʼ ἐν ἀεθληταῖσιν ἔμμεν Ναξίαν πέτραις ἐν ἄλλαις χαλκοδάμαντʼ ἀκόναν I. 6.72 τί ἔλπεαι σοφίαν ἔμμεν (Bergk: εἶναι Stobaeus: om. Clem. Alex.) fr. 61. 1. ἐν ξυνῷ κεν εἴη συμπόταισίν τε γλυκερὸν κέντρον fr. 124. 2. εὐδαιμόνων δραπέτας οὐκ ἔστιν ὄλβος fr. 134. φὰν δʼ ἔμμεναι Ζηνὸς υἱοὶ καὶ κλυτοπώλου Ποσειδάωνος fr. 243. as inf. of purpose, ποτὶ γραμμᾷ μὲν αὐτὰν στᾶσε κοσμήσαις, τέλος ἔμμεν ἄκρον P. 9.118 Θέμιν Μοῖραι ἇγον σωτῆρος ἀρχαίαν ἄλοχον Διὸς ἔμμεν fr. 30. 6.
• 3 emphatic, there is, are ἐντὶ γὰρ ἄλλαι ὁδῶν ὁδοὶ περαίτεραι O. 9.104 ἐξ ὀνείρου δʼ αὐτίκα ἦν ὕπαρ O. 13.67 ἔστι δὲ φῦλον ἐν ἀνθρώποισι ματαιότατον P. 3.21 δυσθρόου φωνᾶς ἀνακρινόμενον ποινὰ τίς ἔσται πρὸς θεῶν P. 4.63 ὅσαι τʼ εἰσὶν ἐπιχωρίων καλῶν ἔσοδοι, τετόλμακε P. 5.116 ἀλλʼ ἔσται χρόνος οὗτος, ὃ P. 12.30 ἔστι δʼ ἐν εὐτυχίᾳ πανδοξίας ἄκρον N. 1.10 εἰ πόνος ἦν, τὸ τερπνὸν πλέον πεδέρχεται N. 7.74 ἐχθρὰ δʼ ἄρα πάρφασις ἦν καὶ πάλαι N. 8.32 ἦν γε μὰν ἐπικώμιος ὕμνος δὴ πάλαι N. 8.50 ἔστι δέ τις λόγος ἀνθρώπων N. 9.6 ἔστι δὲ καὶ κόρος ἀνθρώπων βαρὺς ἀντιάσαι N. 10.20 “τίς δὴ λύσις ἔσσεται πενθέων;” N. 10.77 οὐ γὰρ ἦν πενταέθλιον (Calliergus; ἦεν, ἦς codd.) I. 1.26 ἔστιν δʼ ἀφάνεια τύχας καὶ μαρναμένων I. 4.31 τέθμιόν μοι φαμὶ σαφέστατον ἔμμεν τάνδʼ ἐπιστείχοντα νᾶσον ῥαινέμεν εὐλογίαις (Boeckh: εἶναι codd.) I. 6.20 οὐδʼ ἔστιν οὕτω βάρβαρος οὔτε παλίγγλωσσος πόλις ἅτις οὐ Πηλέος ἀίει κλέος I. 6.24 ]ον τέλος [ἔσ]ται[ (ἔσσεται Σ^im) Πα. 7C. 6. ἦν γάρ τι παλαίφατον[ fr. 140a. 69. “ἦν διακρῖναι ἰδόντʼ <οὐ> πολλὸς ἐν καιρῷ χρόνος” fr. 168. 6. χρυσέων βελέων ἐντὶ τραυματίαι (ἔντι alii) fr. 223.
• 4 c. dat. (= ἔχω.) πολλά μοι ὑπʼ ἀγκῶνος ὠκέα βέλη ἔνδον ἐντὶ φαρέτρας (= ἐστί Boeckh, wrongly) O. 2.84 ἔστι δὲ καί τι θανόντεσσιν μέρος κὰν νόμον ἐρδόμενον O. 8.77 πλατεῖαι πάντοθεν λογίοισιν ἐντὶ πρόσοδοι νᾶσον εὐκλέα τάνδε κοσμεῖν N. 6.45 εἴη μή ποτέ μοι τοιοῦτον ἦθος, Ζεῦ πάτερ N. 8.35 “ἔστι σοι τούτων λάχος” N. 10.85 ἔστι δὲ καὶ διδύμων ἀέθλων Μελίσσῳ μοῖρα πρὸς εὐφροσύναν τρέψαι γλυκεῖαν ἦτορ I. 3.9 ἔστι μοι θεῶν ἕκατι μυρία παντᾷ κέλευθος I. 4.1 “ἔσσεταί τοι παῖς, ὃν αἰτεῖς, ὦ Τελαμών” I. 6.52 cf. also O. 12.1—2.
• 5 be (situated) τοῖσι μὲν ἐξεύχετʼ ἐν ἄστει Πειράνας σφετέρου πατρὸς ἀρχὰν καὶ βαθὺν κλᾶρον ἔμμεν O. 13.62 ἄτερθε δὲ πρὸ δωμάτων ἕτεροι λαχόντες Ἀίδαν βασιλέες ἱεροὶ ἐντί P. 5.98 ἐχρῆν δέ τινʼ ἔνδον ἄλσει παλαιτάτῳ Αἰακιδᾶν κρεόντων τὸ λοιπὸν ἔμμεναι N. 7.45 ἐντί τοι φίλιπποί τʼ αὐτόθι καὶ κτεάνων ψυχὰς ἔχοντες κρέσσονας ἄνδρες N. 9.32 κατʼ Ὄλυμπον ἄλοχος Ἥβα τελείᾳ παρὰ ματέρι βαίνοισʼ ἔστι, καλλίστα θεῶν N. 10.18 cf. B. 1.
• 6 be, come to pass ὤρνυεν κάρυκας ἐόντα πλόον φαινέμεν παντᾷ P. 4.170 “χὤ τι μέλλει χὠπόθεν ἔσσεται, εὖ καθορᾷς” P. 9.49
• 7 c. gen.
• • a of origin: be descended (from) κείνων δʼ ἔσαν χαλκάσπιδες ὑμέτεροι πρόγονοι (ἔσσαν byz.: ἦσαν Σ¹, Turyn) O. 9.54
  • b possessive: be of, belong to γνόντα τὸ πὰρ ποδός, οἵας εἰμὲν αἴσας P. 3.60 ἔντι μὲν χρυσαλακάτου τεκέων Λατοῦς ἀοιδαὶ ὥριαι παιάνιδες. ἔντι[ (edd.: ἕντι codex: ἐντὶ legendum) Θρ. 3. 1—2. cf. I. 4.31
• 8 c. ἐκ, ἀπό.
• • a be, come from χρὴ δʼ ἀπʼ Ἀθανᾶν τέκτον ἀεθληταῖσιν ἔμμεν N. 5.49 τὸ γάρ ἐστι μόνον ἐκ θεῶν fr. 131b. 2.
  • b be born of υἱὸς Δανάας· τὸν ἀπὸ χρυσοῦ φαμὲν αὐτορύτου ἔμμεναι P. 12.18
• B part.
• 1 pres. part.
• • a [†ἅμα (codd.: ἐόντα Maas) O. 1.104] θεὸς ἐπίτροπος ἐὼν O. 1.106 ἐμὲ πρόφαντον σοφίᾳ ἐόντα O. 1.116 οὔτε δύσηρις ἐὼν οὔτʼ ὦν φιλόνικος O. 6.19 ὡραῖος ἐὼν καὶ καλὸς O. 9.94 οἷος ἐὼν θρέψεν ποτὲ P. 3.5 Ἰόλαον ὑμνητὸν ἐόντα P. 11.61 ἐὼν καλὸς ἔρδων τʼ ἐοικότα μορφᾷ N. 3.19 Τελαμὼν Ἰόλᾳ παραστάτας ἐὼν N. 3.37 Ἀχιλεὺς παῖς ἐὼν ἄθυρε N. 3.44 κεῖνος γὰρ Ὀλυμπιόνικος ἐὼν N. 6.17 πομπαῖς θεμισκόπον οἰκεῖν ἐόντα πολυθύτοις N. 7.47 εἰ γάρ σφίσιν ἐμπεδοσθενέα βίοτον διαπλέκοις εὐδαίμονʼ ἐόντα N. 7.100 θυμὸς ἄτολμος ἐών N. 11.32 Ἰφικλέος μὲν παῖς ὁμόδαμος ἐὼν Σπαρτῶν γένει I. 1.30 ἐὼν καλὸς I. 2.4 θεότιμος ἐών I. 6.13 ]βαρβι[τί]ξαι θυμὸν ἀμβλὺν ὄντα καὶ φωνὰν ἐν οἴνῳ[ (forma valde dubia: v.l. ἀμβλύνοντα) fr. 124d.
  • b where the part. is concessive. σὺν δʼ ἀνάγκᾳ μιν φίλον καί τις ἐὼν μεγαλάνωρ ἔσανεν P. 1.52 καὶ φθινόκαρπος ἐοῖσα διδοῖ ψᾶφον P. 4.265 καὶ πολυκλείταν περ ἐοῖσαν ὅμως Θήβαν ἐπασκήσει fr. 194. 4.
  • c where the part. is conditional. ἀξιωθείην κεν, ἐὼν Θρασύκλου Ἀντία τε σύγγονος, Ἄργει μὴ κρύπτειν φάος ὀμμάτων N. 10.39
  • d following φαίνομαι. θαυμαστὸς ἐὼν φάνη O. 9.96 ἀπειρομάχας ἐών κε φανείη λόγον ὁ μὴ συνιείς N. 4.30 cf. P. 4.170
  • e c. adv., being (situated) cf. A. 5 supra. εὐθὺν δὲ πλόον καμάτων ἐκτὸς ἐόντα δίδοι O. 6.104 εἶδον γὰρ ἑκὰς ἐὼν P. 2.54 ἐὼν δʼ ἐγγὺς Ἀχαιὸς οὐ μέμψεταί μʼ ἀνήρ N. 7.64 “ἥμισυ μέν κε πνέοις γαίας ὑπένερθεν ἐὼν” N. 10.87
  • f subs., n. pl., goods, possessions οὐκ ἔραμαι πολὺν ἐν μεγάρῳ πλοῦτον κατακρύψαις ἔχειν, ἀλλʼ ἐόντων εὖ τε παθεῖν N. 1.32 ]ἑκὰς ἐόντων Pae. 4.35 m. pl., living (φάμα) · ἅ τε ὤπασεν τοιάδε τῶν τότʼ ἐόντων φύλλʼ ἀοιδᾶν (ὡς ἄλλων ἐγκωμιακότων ποιητῶν. Σ.) I. 4.27
• 2 fut. part.
• • a ἀμφὶ πράξιος ἐσσομένας O. 12.8
  • b subs. τά τʼ ἐσσόμενα τότʼ ἂν φαίην σαφές O. 13.103 ἐσσόμενον προιδεῖν συγγενὲς οἷς ἕπεται N. 1.27
• C various impersonal usages.
• • a in wishes, εἴη c. (dat., acc. &) inf. εἴη σέ τε πατεῖν, ἐμέ τε ὁμιλεῖν O. 1.115 εἴη, Ζεῦ, τὶν εἴη ἀνδάνειν P. 1.29 φίλον εἴη φιλεῖν P. 2.83 ἁδόντα δʼ εἴη με τοῖς ἀγαθοῖς ὁμιλεῖν P. 2.96 (ῥῆμα) τό μοι θέμεν Κρονίδᾳ τε Δὶ καὶ Νεμέᾳ Τιμασάρχου τε πάλᾳ ὕμνου προκώμιον εἴη N. 4.11 εἴη μιν ἔρνεσι φράξαι χεῖρα I. 1.64 εἴη δὲ τρίτον σωτῆρι πορσαίνοντας Ὀλυμπίῳ Αἴγιναν κάτα σπένδειν μελιφθόγγοις ἀοιδαῖς I. 6.7 εἴη καὶ ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν fr. 127. 1.
  • b c. adj., part. & inf. ἔστι δʼ ἀνδρὶ φάμεν ἐοικὸς ἀμφὶ δαιμόνων καλά O. 1.35 ἦν ὅτι νιν πεπρωμένον ἀμπνεῦσαι καπνόν O. 8.33 θέσφατον ἦν Πελίαν θανέμεν P. 4.71 φαντὶ δʼ ἔμμεν τοῦτʼ ἀνιαρότατον, καλὰ γινώσκοντʼ ἀνάγκα ἐκτὸς ἔχειν πόδα P. 4.287 ἔστι δʼ ἐοικὸς ὀρειᾶν γε Πελειάδων μὴ τηλόθεν ὠαρίωνα νεῖσθαι N. 2.10 συμβαλεῖν μὰν εὐμαρὲς ἦν τό τε Πεισάνδρου πάλαι αἷμʼ ἀπὸ Σπάρτας N. 11.33 πεπρωμένον ἦν, φέρτερον πατέρος ἄνακτα γόνον τεκεῖν ποντίαν θεόν I. 8.32
  • c = ἔξεστι,
  • c acc. & inf. εἰ γὰρ ἦν ἓ τὰν ἀλάθειαν ἰδέμεν (ἑὰν codd. Σγρ: ἐὰν Σγρ: ἓ τὰν Boeckh) N. 7.24 οὐκ ἔστι πρόσωθεν θνατὸν ἔτι σκοπιᾶς ἄλλας ἐφάψασθαι ποδοῖν (Böhmer: οὐκέτι πόρσω, οὐκ ἔστι πρόσω codd.) N. 9.47
  • d c. dat. ( & inf.?): it is oneʼs duty ἔστι μοι πατρίδʼ ἀρχαίαν κτενὶ Πιερίδ[ων (supp. Lobel: ἀγάλλειν supp. Snell, e. g.) fr. 215. 5.
  • e ἔστιν ὅτε, ἦν ὅτε, there is, was a time when ἦν ὅτε σύας Βοιώτιον ἔθνος ἔνεπον fr. 83. subordinate verb suppressed: ἔστιν ἀνθρώποις ἀνέμων ὅτε πλείστα χρῆσις, ἔστι δʼ οὐρανίων ὑδάτων sometimes O. 11.1—2. ἔσθʼ ὅτε πιστόταται σιγᾶς ὁδοί fr. 180.
  • f οὐκ ἔστιν ὅπως, it is impossible that οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως τὰ θεῶν βουλεύματʼ ἐρευνάσει βροτέᾳ φρενί fr. 61. 3.
• D dub. †ἔστι δέ τοι χέκωνκακίει καπνός (ἔτι coni. Heyne) fr. 185. fragg. ]έμμεν ἁλίῳ κυ[ Pae. 6.149 ἔσσεται γὰρ ἁδυ[ Pae. 21.13 ]ὅτʼ ἦσαν [fr. 111a. 3. ἐμμεν[ ?fr. 338. 3.

εἰμί , 2 sing. ἐσσί, εἴς (never εἶ), 1 pl. είμέν, 3 pl. ἔᾱσι, subj. ἔω, εἴω, 3 ἔῃσι, ᾖσι, 3 pl. ἔωσι, ὦσι, opt. 2 ἔοις, 3 ἔοι, inf. ἔ(μ)μεν(αι), part. ἐών, ἔοῦσα, ἐόν, ipf. ἔα, ἦα, ἔον (ἔην), 2 ἔησθα, ἦσθα, 3 ἔην, ἤην, ἦεν, du. ἤστην, pl. ἔσαν, iter. ἔσκον, fut. ἔ(σ)σομαι, ἔ(σ)σεαι, ἔ(σ)σεται, ἐ(σ)σόμεθα: as copula, meaning to be, forms of the pres. ind. are enclitic, with the exception of ἔᾱσι. But they are not enclitic in the meaning exist, be possible; so at the beginning of a sentence, and ἔστι after οὐκ, καί, εἰ, and ὡς. Ζεῦ πάτερ, ἦ ῥα ἔτʼ ἔστε θεοί, ‘ye do then still exist,’ Od. 24.352; εἴ τί που ἔστι, πίθοιό μοι, ‘if it be anywise possible,’ Od. 4.193. εἶναι is used in Hom. as elsewhere to form periphrastic tenses, τετληότες εἰμέν (=τετλήκαμεν), Il. 5.873; βλήμενος ἦν, Il. 4.211; and it is the usual verb to denote possession, εἰσίν μοι παῖδες, Il. 10.170; ὄφρα οἱ εἴη πίνειν, ‘have (a chance) to drink,’ 9.248; phrases, ἔνδον ἐόντων, ‘of her store’; ὅπως ἔσται τάδε ἔργα, ‘what turn affairs will take’; εἴη κεν καὶ τοῦτο, ‘this might well come to pass’; ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη, ‘it would please me well’; καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι, ‘for future generations,’ ‘for posterity to hear’; εἴ ποτʼ ἔην γε, ‘if indeed he ever was’—as if his existence had been but a dream after all.—Ellipsis of ἐστί is freq., of other forms rare, sc. ἔῃ, Il. 14.376.

εἰμί The whole of the pres. ind. (except 2nd sg. εἶ) may be enclitic when εἰμί is the Copula; but the 3rd sg. is written ἔστι in certain cases of emphasis, e. g. ἔστι μοι, I have: when used as Verb Subst., it retains the accent in all persons.

• Aas Substantive Verb, to be, to exist, οὐκ ἔσθʼ οὗτος ἀνήρ, οὐδʼ ἔσσεται Od.; τεθνηῶτος, μηδʼ ἔτʼ ἐόντος Od.; οὐκέτʼ ἔστι he is no more, Eur.; θεοὶ αἰὲν ἐόντες Il.; ἐσσόμενοι posterity, Il.; ζώντων καὶ ὄντων Ἀθηναίων Dem.:—so of cities, etc., ὄλωλεν, οὐδʼ ἔτʼ ἔστι Τροία (cf. Troja fuit), Eur.
• • IIof things, to be, exist, εἰ ἔστιν ἀληθέως ἡ τράπεζα Hdt.; ἕως ἂν ὁ πόλεμος ἦι so long as it last, Thuc.
  • IIIto be, opp. to appearing to be, as esse to videri, τὸν ἐόντα λόγον the true story, Hdt.; τὰ ὄντα ἀπαγγέλλειν Thuc.; τῶι ὄντι, Lat. revera, in reality, in fact, Plat.
  • IVfoll. by the Relative, οὐκ ἔστιν ὅς, no one, Il., etc.; εἰσὶν οἵ, Lat. sunt qui, Thuc., etc.; ἐστὶν ἅ some things, Thuc.; also ἔστιν οἵ, for εἰσὶν οἵ, Hdt., etc.:—so withrelat. Particles, ἔστιν ἔνθα, Lat. est ubi, Xen., etc.; ἔστιν ὅπη, ἔσθʼ ὅπου, somewhere, or somehow, Plat., etc.; ἔστιν ὅπως in some manner, Hdt., etc.; ἔστιν ὅτε, ἔσθʼ ὅτε, sometimes, Soph., etc.
  • Vἔστι impers., c. inf., like πάρεστι, it is possible, Hom., Attic
• Bto be, Copula connecting predicate with subject, both being in the same case, Hom., etc.
• • • 2sometimes εἶναι with Part. represents finite Verb, ἦν τεθνηκώς, for ἐτεθνήκει, Aesch.; πεφυκός ἐστι πέφυκε, Ar.
  • IIthe Inf. is redundant in some phrases, ἑκὼν εἶναι (v. ἑκών II); τὸ ἐπʼ ἐκείνοις εἶναι quantum in illis esset, Thuc.; τὸ σύμπαν εἶναι Hdt.; τὸ νῦν εἶναι Plat., etc.