εὔτροπος

εὔτροπος, ον, (τρέπω)

• versatile, etym. of εὐτράπελος, Arist. EN 1128a10.
• • II (τρόπος) morally good, Sch. Od. 1.1; of diseases, mild, Hp. Hum. 13; εὔτροπος ἀνθρώποισι δαίμων dub. sens. in PHib. 1.2.6 (cf. Epich. 258). Adv. -πως, gloss on εὐοργήτως, Sch. Th. 1.122.

εὔτροπος, gewandt, Erkl. von εὐτράπελος, Arist. eth. 4.8 ; gew. im guten Sinne, gutartig, Hippocr. u. Poll.
• Adv ., Schol. Thuc. 1.122, als Erkl. von εὐοργήτως.

εὔτροπος εὔ-τροπος, ον τρέπω

• versatile, Arist.