θαμύς -εῖα -ύ [θαμά] alleen plur.; nom. m. θαμέες, f. θαμειαί, gen. θαμέων, dat. θαμέσι, acc. m. θαμέας, f. θαμειάς, dicht op elkaar: ὥς τε νιφάδες … πίπτωσι θαμειαί zoals sneeuwvlokken vallen, dicht opeen Il. 12.278; talrijk: πυραὶ … καίοντο θαμειαί de brandstapels brandden in groten getale Il. 1.52.