Logeion | θεοποιός

θεοποι-ός, όν,

making gods, Ar. Fr. 786; ἁ θ. τέχνα, = θεοποιητική, AP 9.774 (Glauc.); οὐ θ. τις ἀλλʼ ἀνθρωποποιὸς ὤν Luc. Philops. 20.
- II making into gods, deifying, Dam. (?) ap. Suid. s.v. ἀποκλήρωσις; παραγγέλματα Hierocl. in CA 19 p.462 M.

θεο·ποιός, ός, όν :

1 qui fait des statues ou des images de dieux ; ἡ θ. τέχνη, Anth. 9, 774, l’art de faire des images de dieux ||

2 qui divinise, Anon. (Suid. vo λῆξις) ; Œnom. (Eus. 3, 396 Migne) ; Luc. 3, 49 Reitz ; Clém. 1, 144 Migne.

Étym. θ. ποιέω.

θεο-ποιός -όν [ποιέω] goden makend.

θεοποιός, Götterbilder machend, Poll. 1.13 ; τέχνη Glauc. ep. (IX.774); Luc. Philops. 20.

θεοποιός θεο-ποιός, όν ποιέω

Menu