θεοπρόπος

θεο-πρόπος, ον,

• prophetic, οἰωνιστής Il. 13.70; ἔπος S. Tr. 822 (lyr.); ἦτορ Q.S. 12.534.
• • • 2 Subst., seer, prophet, Il. 12.228, Od. 1.416; of Moses, Ph. 1.199.
    • • b θεοπρόπον, τό,= θεοπροπία, Call. Lav. Pall. 125 (pl.).
  • II public messenger sent to inquire of an oracle, Ion. for θεωρός, Hdt. 1.48, al., A. Pr. 659, IG 12(5).141.9 (Paros, iii B.C.), SIG 548.2 (Delph., iii B.C.), Plu. Cim. 18: pl., as pr. n. of a family (= Θεοπροπίδαι, cf. D.L. 2.125), Porph. Abst. 2.9. (-προπο- assim. fr. -προκο-, cf. Lat. procus, precor.)

θεοπρόπος, ὁ (gew. von θεός u. προειπεῖν abgeleitet ; Buttmann Lex. I p. 19 θεός u. πρέπω, der ein von der Gottheit gegebenes Zeichen deutet ; nach EM. u. Eust. θεοῖς πρέποντα λέγων ; Hesych. μάντεις ἐκ θεοῦ προλέγοντες), Wahrsager, Prophet, der die Zeichen der Götter deutet, ὃς σάφα θυμῷ εἰδείη τεράων, Il. 12.228 ; οἰωνιστής, 13.70 ; vgl. Od. 1.416 ; τὸ ἔπος θ., Soph. Tr. 822, wie τὸ θεοπρόπον, Orakel, Call. lav.Pall. 125 ; ein an das Orakel Abgesandter, um es zu befragen, Aesch. Prom. 659 ; Her. 1.67 u. öfter ; Dion.Hal. 1.24 ; Plut. Cim. 18.

θεοπρόπος

[app., one who prays to a god, fr. θεός + προπ-, perh. conn. with L. precor.]

One who reveals the divine will, a seer Il. 12.228: Od. 1.416.

Joined with οἰωνιστής Il. 13.70.

θεοπρόπος : one who reveals and interprets the will of the gods, seer, prophet; as adj., Il. 13.70.

θεοπρόπος θεο-πρόπος, ον πρέπω

• • Iforetelling things by a spirit of prophecy, prophetic, Il., Soph.
  • • 2as Subst. a seer, prophet, diviner, Hom.
  • IIa public messenger sent to enquire of the oracle, Il., Hdt., Aesch.