καρπίζω

καρπ-ίζω (A), (καρπός A)

• enjoy the fruits of, IG 12(5).243 (Paros):— elsewh. always in Med., κ. γῆν Theopomp.Hist. 217b; κλῆρον PFrankf. 7.7 (iii B.C.), cf. Hyp. Fr. 119, LXX Jo. 5.12, IG 5(2).419.14 (Phigalea, iii B.C.), ib. 7.413.28, al. (Oropus, i B.C.), etc.; χρόνον Epicur. Ep. 3 p.61 U.; but also, exhaust the soil, καρπίζεται τὴν γῆν μάλιστα πυρός Thphr. HP 8.9.1, cf. CP 4.8.1: metaph., δόξαν ἐσθλήν E. Hipp. 432; κῦδος ἐκαρπίσατο Epigr.Gr. 516.4 (Aegae), cf. Supp.Epigr. 3.781 (Gortyn); exploit, BGU 1571 (i A.D.); βέλτιον ἐμὲ (sc. τὴν σοφίαν) καρπίζεσθαι ὑπὲρ χρυσίον LXX Pr. 8.19.
• • II make fruitful, fertilize, E. Ba. 408 (lyr.), Hel. 1328 (lyr.).

καρπ-ίζω (B), (κάρφος II)

• enfranchise a slave by touching him with the rod, καρπίζομαι ἐπὶ ἐλευθερίᾳ, = Lat. adseror, Gloss.

καρπίζω, 1) die Frucht abnehmen, einsammeln, ernten, Diosc. Gew. med., wie B.A. 104.5 bemerkt wird καρπίσασθαι ἀντὶ τοῦ καρπώσασθαι ; γῆν Theopomp. bei Ath. VI.261a, was auch »die Erde aussaugen« bedeutet, Theophr.
2) Eur. Bacch. 406 Πάφον θʼ ἃν βαρβάρου ποταμοῦ ῥοαὶ καρπίζουσιν ἄνομβροι, befruchten ; vgl. Hel. 1344. – S. καρπισμός.

καρπίζω, fut. -σω καρπός

• to make fruitful, fertilise, Eur.