κοιταῖος

κοιτ-αῖος, α, ον, (κοίτη)

• abed, κ. γίγνεσθαι ἐν τῇ χώρᾳ to pass the night in the country, Decr. ap. D. 18.37; but τάξας ἡμέραν ἐν ᾗ δεήσει πάντας ἐν Ἀριμίνῳ γενέσθαι κ. encamp, Plb. 3.61.10; κ. ἔρχεσθαι Id. Fr. 177.
• • II Subst., τὸ κ., = κοίτη I.2, lair of a wild beast, Plu. TG 9.
  • • 2 τὰ κ. ἐπισπένδειν take a last cup, ‘night-cap’, Hld. 3.4.

κοιταῖος, im Bette liegend, gelagert, schlafend ; ἐν τῇ χώρᾳ κοιταῖον γίγνεσθαι, ἐν ἄστει, auf dem Lande, in der Stadt übernachtend, Dem. 18.37, im Psephisma ; τάξας ἡμέραν ἐν ᾗ δεήσει ἐν Ἀριμίνῳ γενέσθαι κοιταίους Pol. 3.61.10 ; nach Suid. zur Schlafenszeit ankommend ; τὰ κοιταῖα τοῖς νυχίοις θεοῖς ἐπισπείσαντες, den Schlaftrunk nehmen u. damit die Libation verrichten, Heliod. 3.4 ; – τὸ κοιταῖον, das Lager der Tiere, Plut. T.Gracch. 9.

κοιταῖος, α, ον κοίτη

• • • 1in bed, ap. Dem.
    • 2as Subst., κοιταῖον, ου, τό, the lair of a wild beast, Plut.