κράκτης
κράκτης, ὁ, later form for κεκράκτης, Adam. 2.24, Tz. H. 8.438.
κράκτης, ου (ὁ) criard, Polém. Physiogn. 1, 11.
Étym. κράζω.
κράκτης, ὁ (κράζω, vgl. κεκράκτης), der Schreier, Schol. Od. 5.408 ; Poll. 5.90 ; bei Plut. reip. ger. praec. 9 ist κεκράκτης aus Ar. Ran. 137 hergestellt.