κραῖρα
κραῖρα, top, head, extremity
κραῖρα, ἡ, (κέρας, κεραία)
- top, head, extremity, Hsch. (Att. acc. to Eust. 710.49).
- 2 = ἀκροστόλιον, Hsch. κραῖρος, ὁ, = foreg., Id.
κραῖρα, ας (ἡ) extrémité, bout, tête, Hsch. autrement seul. en compos.
Étym. cf. κέρας.
κραῖρα, ἡ (vgl. κέρας, κεραία), die Spitze, der Kopf, Hesych.; sonst nur in Zusammensetzungen.