κράντωρ
κράντωρ, one who accomplishes; sovereign, ruler
κράν-τωρ, ορος, ὁ,
- = κραντήρ, κ. ἐλευθερίας Epigr. ap. Paus. 8.52.6.
- II ruler, sovereign, E. Andr. 508 (lyr.), AP 6.116 (Samos).
κράντωρ, ορος (ὁ)
1 qui accomplit, Epigr. (Paus. 8, 52, 3) ||
2 chef, roi, Eur. Andr. 508 ; Anth. 6, 118.
Étym. κραίνω.
κράντωρ, ορος, ὁ, = κραντήρ, Herrscher ; χθονός Eur. Andr. 508 ; Apollnds. 14 (IX.281).
κράντωρ, ορος,
= κραντήρ, Eur., Anth.