κωμάζω

κωμάζω, fut. -άσω [ᾰ] Pi. N. 9.1, -άσομαι Id. P. 9.89, AP 5.63 (Asclep.), Luc. Luct. 13; Dor. -άξομαι Pi. I. 4(3).72: aor. ἐκώμᾰσα E. HF 180; poet. κώμ- Pi. N. 10.35; Dor. imper. -άξατε ib. 2.24: pf. κεκώμᾰκα AP 5.111 (Phld.): (κῶμος):—

• revel, make merry, νέοι κώμαζον ὑπʼ αὐλοῦ Hes. Sc. 281; κωμάζοντα μετʼ αὐλητῆρος ἀείδειν Thgn. 1065, cf. S. Fr. 764, E. Alc. 815, etc.; κ. μετὰ μέθης Pl. Lg. 637a; κ. καὶ παιωνίζειν D. 18.287; ὀρχούμενος καὶ κ. Theopomp.Hist. 153; κ. μεθʼ ἡμέραν Lys. 14.25, Phld. Acad.Ind. p.47 M.; go in festal procession, Σικυωνόθεν εἰς Αἴτναν Pi. N. 9.1; ὃς ἐν ταῖς πομπαῖς ἄνευ τοῦ προσώπου κ. D. 19.287: metaph., νήσους κώμασον εἰς μακάρων Call.? SH 980; esp. in Egypt, take part in religious processions, PGnom. 200, 214 (ii A.D.): hence trans., carry images, etc., in procession, ναόν, ξόανον κ., ib. 211, BGU 362 vii 17 (iii A.D.):—Pass., χρὴ τὰς θεὰς κωμάζεσθαι Sammelb. 421 (iii A.D.).
• • II esp. celebrate a κῶμος in honour of the victor at the games, κ. σὺν ἑταίροις Pi. O. 9.4, etc.: c. acc. cogn., ἑορτὰν κ. Id. N. 11.28; τὸν καλλίνικον μετὰ θεῶν ἐκώμασεν E. HF l.c.
  • • 2 c. dat. pers., approach with a κῶμος, sing in his honour, Pi. I. 7(6).20 (in fut. Med., Id. P. 9.89); ἡ Ἀφροδίτη κ. παρὰ τὸν Διόνυσον Plu. Ant. 26.
    • 3 c. acc. pers., honour or celebrate him in or with the κῶμος, Pi. N. 10.35, I. 4(3).72; κ. Δία Τιμοδήμῳ celebrate Zeus for Timodemos’ sake, Id. N. 2.24.
  • III break in upon in the manner of revellers, serenade, of lovers, Alc. 56; ἐπὶ γαμετὰς γυναῖκας Is. 3.14, cf. Luc. DMar. 1.4; κ. ποτὶ τὰν Ἀμαρυλλίδα Theoc. 3.1, cf. Ath. 8.348c; παρά τινι Arr. An. 7.24.4; εἴς τινα Alciphr. 1.6; ἐπὶ τὰς ἑταιρίδων θύρας Ath. 13.574e: generally, burst in, εἰς τόπον APl. 16.102; of evil, ἄτη ἐς πόλιν ἐκώμασεν Tryph. 314; θρῆνος εἰς ὑμέναιον AP 7.186 (Phil.); of Alexander, καθʼ ὅλης τῆς ὑφʼ ἡλίῳ Him. Ecl. 2.18: prov., ὗς ἐκώμασεν, ‘a bull in a china-shop’, Diogenian. 8.60; εἰς μελίττας ἐκώμασας ‘you have raised a hornetʼs nest about your ears’, Paus.Gr. Fr. 160, Zen. 3.53, etc.

κωμάζω, fut. κωμάσω Pind. N. 9.1, κωμάσομαι P. 9.89, dor. κωμάξω, vgl. συγκωμάζω ; in festlichem, lustigem Aufzuge, κῶμος, daher schwärmen, bes. von jungen Leuten, die nach einem Gastmahle mit Musik, gew. mit Flöten, unter Tanz u. Gesang durch die Stadt ziehen u. dabei allerlei Scherz u. Mutwillen treiben ; ὑπʼ αὐλοῦ κωμάζειν Hes. Sc. 281, wie μετʼ αὐλητῆρος Theogn. 1061 ; auch von bacchischen Aufzügen, dem Bacchus zu Ehren einen Aufzug halten, bacchisch jubeln ; übh. ein Freudenfest, ein festliches Mahl begehen, Schmaus, Musik, Tanz u. Umzüge verbunden ; τὸν καλλίνικον μετὰ θεῶν ἐκώμαζε Eur. Herc.Fur. 180 ; καὶ ὀρχεῖσθαι Theop. Ath. VI.260b ; κωμάσομεν Σικυώνοθε ἐς Αἴτναν Pind. N. 9.1 ; κώμαζε σὺν ὕμνῳ I. 6.20 ; κωμάζοντι σὺν ἑταίροις Ol. 9.4 ; auch ἑορτὰν κωμάσαις N. 11.27, das Fest feierlich begehen ; τινί, Einem zu Ehren einen Umzug halten, Einem ein Ständchen bringen, I. 6.20 ; auch im med., τοῖσι κωμάσομαι P. 9.89 ; τινά, Einen feiern, feierlich preisen, N. 2.24, 10.35, im med. I. 3.90. – Uebh. schwärmen ; absolut, Eur. Alc. 818 ; gew. tadelnd, κωμάζοντί τινι μετὰ μέθης Plat. Legg. I.637a ; μεθʼ ἡμέραν Lys. 14.25, wie Luc. bis accus. 16 ; ἐπὶ γυναῖκας Isae. 3.14 ; ἐν ᾗ ἑορτῇ πάντες Βαβυλώνιοι ὅλην τὴν νύκτα πίνουσι καὶ κωμάζουσιν Xen. Cyr. 7.5.15 ; ὃς ἐν ταῖς πομπαῖς ἄνευ τοῦ προσώπου κωμάζει Dem. 19.287, vgl. 59.33 ; schwärmend losgehen, mit Uebermut, Mutwillen eindringen auf Jem., ἐπί τινα, Luc. D.Mar. 1.4 ; πρός τινα, Ath. VIII.348c ; παρά τινα, Anton. 26, bes. von Liebhabern, die vor die Tür der Geliebten ziehen u. singen, ἐπὶ τὰς τῶν ἑταιρίδων θύρας ἐκώμαζεν Ath. XIII.574e, vgl. 585a ; κωμάσδω ποτὶ τὰν Ἀμαρυλλίδα Theocr. 3.1 ; vgl. Welcker bei Jacobs Philostr. Imagg. 1.2, p. 205. – Allgemeiner vom Herakles ἐκ πυρὸς ἐκώμασας εἰς Ὄλυμπον, du bist in den Olymp hinausgezogen, Ep.adesp. 288 (Plan. 102); θρῆνος δʼ εἰς ὑμέναιον ἐκώμασε Philp. 79 (VII.186); vgl. ἄτη ἐς πόλιν Tryph. 314. – sprichwörtlich ὗς ἐκώμασεν, nach Diog. 8.60 ἐπὶ τῶν ἀκόσμως τι ποιούντων.

κωμάζω (κώμαζ(ε); κωμάζοντʼ(α), -οντι: fut. med. pro act., κωμᾰσομαι, -άξομαι: aor. κώμᾰσαν; subj. -ᾰσομεν; κωμάξατε; κωμᾰσαις.)

• • a abs., hold a triumphal procession. κωμάζοντι φίλοις Ἐφαρμόστῳ σὺν ἑταίροις O. 9.4 κωμάζοντι σὺν Ἀρκεσίλᾳ P. 4.2 κωμάσομεν πὰρ Ἀπόλλωνος Σικυωνόθε, Μοῖσαι, τὰν νεοκτίσταν ἐς Αἴτναν (χορεύσωμεν καὶ ὑμνήσωμεν Σ.) N. 9.1 χρὴ δὲ κωμάζοντʼ ἀγαναῖς χαρίτεσσιν βαστάσαι I. 3.8 κώμαζʼ ἔπειτεν ἁδυμελεῖ σὺν ὕμνῳ καὶ Στρεψιάδᾳ I. 7.20
  • b celebrate (a person, event) with a victory hymn, or procession. τὸν (= Δία), ὦ πολῖται, κωμάξατε Τιμοδήμῳ σὺν εὐκλέι νόστῳ. ἁδυμελεῖ δʼ ἐξάρχετε φωνᾷ N. 2.24 ἁδεῖαί γε μὲν ἀμβολάδαν ἐν τελεταῖς δὶς Ἀθαναίων μιν (= Θεαῖον) ὀμφαὶ κώμασαν N. 10.35 σὺν Ὀρσέᾳ δέ νιν κωμάξομαι, τερπνὰν ἐπιστάζων χάριν (κωμάζομαι v. l.) I. 4.72 τοῖσι (i. e. in honour of Herakles and Iphikles) τέλειον ἐπʼ εὐχᾷ κωμάσομαί τι παθὼν ἐσλόν P. 9.89 πενταετηρίδʼ ἑορτὰν Ἡρακλέος τέθμιον κωμάσαις sc. Aristagoras N. 11.28

κωμάζω from κῶμα κῶμος

• • Ito go about with a party of revellers, to revel, make merry, Lat. comissari, Hes., Theogn., Eur., etc.
  • • 2to go in festal procession, Pind., Dem.
  • IIto celebrate a κῶμος in honour of the victor at the games, to join in festivities, Pind.; c. acc. cogn., ἑορτὰν κ. Pind.
  • • 2c. dat. pers. to approach with a κῶμος, sing in his honour, Pind.
    • 3c. acc. pers. to honour or celebrate him in or with the κῶμος, Pind.
  • IIIto break in upon in the manner of revellers, κ. ποτὶ τὰν Ἀμαρυλλίδα Theocr.:—generally, to burst in, Anth.