λεύσιμος
λεύσιμος, stoning
λεύσιμος, ον, (λεύω)
- stoning, χεὶρ λ. E. Or. 863; λ. καταφθοραί death by stoning, Id. Ion 1237 (lyr.); θανάτου λεύσιμον ἄταν ib. 1240 (lyr.); θανεῖν λ. πετρώματι Id. Or. 50; λ. δοῦναι δίκην ib. 614, cf. Heracl. 60; λ. ἀραί curses that will end in stoning, A. Ag. 1616; stoned, θῦμα ib. 1118 (lyr.).
λεύσῐμος -ον [λεύω ] that stones, that concerns or occurs by stoning (poet.): λ. ἀραί curses that presage stoning Aeschl. Ag. 1616; λ. δίκη the punishment of stoning Eur. Or. 614; πότερα λευσίμῳ χερί … πνεῦμ’ ἀπορρῆξαί με δεῖ; must I die by stoning? Eur. Or. 863; λ. καταφθοραί death by stoning Eur. Ion 1237 = θανάτου λ. ἄτη Eur. Ion 1240; θανεῖν … λευσίμῳ πετρώματι to die by stoning Eur. Or. 50.
λεύσιμος, ος, ον [ῐ]
1 qui lapide, Eur. Or. 863 ||
2 qui consiste à être lapidé ou qui a lieu par lapidation : θανεῖν λευσίμῳ πετρώματι, Eur. Or. 50, mourir par lapidation ; cf. Eur. Ion 1236, 1239 ; λ. δίκη, Eur. Or. 614, supplice de la lapidation ||
3 qui concerne la lapidation : λ. ἀραί, Eschl. Ag. 1616, imprécations pour souhaiter à qqn d’être lapidé.
Étym. λεύω.
λεύσιμος, das Steinigen betreffend, εἰ χρὴ θανεῖννὼ λευσίμῳ πετρώματι, durch Steinigung sterben, Eur. Or. 50 ; καταφθοραί, ἄτα, Ion 1236, 1240 ; ἄλγος, Heracl. 765, wie Aesch. δημορριφεῖς λευσίμους ἀράς, des Volkes Fluch mit der Steinigung, Ag. 1599 ; der Steinigung verdient, κατολολυξάτω θύματος λευσίμου, 1089.
λεύσιμος
λεύσῐμος, ον
λεύω
- stoning, Eur.; λ. καταφθοραί or θάνατος death by stoning, Eur.; λ. ἀραί curses that will end in stoning, Aesch.