μαῦλις

μαῦλ-ις (A), ιδος, or ιος, ἡ,

• bawd, procuress, Hsch.: hence, μαυλ-ίζω, = μαστροπεύω, Id. s.v. μαστροπός, Sch. Ar. Nu. 976:

μαῦλις (B), ἡ,

• knife, acc. μαῦλιν Call. Aet. 3.1.9 [Fr. 75.9 Pf.]; dat. μαύλιδι Nic. Th. 706; nom. pl. μαύλιες AP 15.25 (Besant.):—also μαυλία, ἡ, in acc. pl. -ίας, Sch. Th. 1.6, Suid.