παράκοιτος
παρά-κοιτος, ὁ,
- = παρακοίτης, D.S. 5.32: fem. in Thd. Da. 5.2.
παράκοιτος, ου (ἡ) épouse, DS. 5, 32.
Étym. π. κοίτη.
παράκοιτος, daneben schlafend oder liegend, DS. 5.32 u. a.Sp., wie LXX.