πολύκοπος
πολῠ-κοπος, f.l. for πολυπρόσωπος in Ath. 1.20e (cf. Plu. QConv. 2.711f).
πολύ·κοπος, ος, ον [ῠ] qui se frappe sans cesse en signe de deuil, Ath. 20e.
Étym. π. κόπτω.
πολύκοπος, sich viel schlagend aus Trauer, sehr trauernd, klagend, ὄρχησις πολ. καὶ παθητική, Ath. I.20d, wenn es nicht sehr mühsam od. ermüdend bedeutet.