πολύκοινος
πολύκοινος, common to many
πολῠ-κοινος, ον,
- common to many or to all, τὰν π. ἀγγελίαν, i.e. death, Pi. P. 2.41; π. Ἅιδας S. Aj. 1192 (lyr.); πυρετός Hp. Flat. 6 (prob.); εὐδαιμονία, ἀγαθόν, Arist. EN 1099b18, MM 1204b1; εὐτυχία Them. Or. 1.6d.
- II promiscuous in sexual relations, Ptol. Tetr. 172, Cat.Cod.Astr. 8(4).176.
πολύ·κοινος, ος, ον [ῠ] commun à plusieurs ou à beaucoup, Pd. P. 2, 77 ; Soph. Aj. 1192 ; Arstt. Nic. 1, 9, 4.
Étym. π. κοινός.
πολύκοινος, vielen gemein ; ἀγγελία, Pind. P. 2.41 ; ᾍδης, Soph. Aj. 1172, der allgemeine, alle Menschen gleichmäßig umfassende ; εὐδαιμονία, Arist. Eth. Nic. 1.9.3 ; Sp.; auch ἑταίρη, Man. 5.142, wie γυνή, Alciphr. 3.50.
πολῠκοινος, -ον
- 1open to many, general τὰν πολύκοινον ἀνδέξατʼ ἀγγελίαν P. 2.41
πολύκοινος
πολύ-κοινος, ον,
- common to many or to all, Pind., Soph.