πρωτοσπόρος
πρωτοσπόρος, sowing
πρωτο-σπόρος, ον,
- sowing or begetting first, Luc. Am. 32; μόθου π. ἀρχή Coluth. 62.
- II proparox. πρωτόσπορος, ον, Pass., first sown or generated, Theodect. 18, Nonn. D. 9.142, etc.
πρωτο·σπόρος, ος, ον, qui sème, c. à d. qui engendre ou crée le premier, Luc. Am. 32 ; Col. 61.
Étym. πρ. σπείρω.
πρωτοσπόρος, zuerst säend, zeugend.