πρόκριμα
πρόκριμα, prejudgment, prejudice
πρό-κρῐμα, ατος, τό,
- prejudgement, 1 Ep.Ti. 5.21, Anon. ap. Suid., Greg.Cor. in Rh. 7.1123 W.
- 2 = praejudicium, IG 5(1).21 ii 7 (Sparta, ii A.D.), Mitteis Chr. 88 ii 30 (ii A.D.), PFlor. 68.13 (ii A.D.), Cod. Just. 10.11.8.5.
πρόκριμα, ατος (τὸ) [ῐ] jugement porté d’avance, prévention, NT. 1 Tim. 5, 21 ; Rhét. 7, 1123 W.
Étym. προκρίνω.
πρόκριμα, τό, das Vorausentschiedene, das Vorurteil, Sp., wie NT.
Strong 4299
*†
pre-judging, prejudice: I Ti 5:21 (v. Cremer, 378).†
πρόκριμα
πρόκρῐμα, ατος, τό,
- prejudgment, prejudice, NTest. from προκρί_νω