πτωτικός

πτωτικός, ή, όν, (πτῶσις)

• capable of inflexion, ἄρθρον ἐστὶ στοιχεῖον λόγου π. Diog.Bab.Stoic. 3.214; ὄνομά ἐστι μέρος λόγου π. D.T. 634.11, cf. A.D. Pron. 9.5, al.; τὸ π. τὸ Σωκράτης" the case-form Σ., S.E. M. 8.84; connected with cases, π. σχῆμα, when several cases of the same Noun follow one another, Simp. in Cat. 359.9. Adv. -κῶς, ἀντωνυμίαι κάτωθεν μὲν π. κινοῦνται ἄνωθεν δὲ προσωπικῶς Choerob. in Theod. 2.418 H.
• • • 2 Math., πτωτικόν, τό, special case of a problem, Papp. 850.19, al.