πτῶμα
πτῶμα, a fall
- fall, πεσεῖν . . πτώματʼ οὐκ ἀνασχετά A. Pr. 919; πίπτουσι . . πτώματʼ αἰσχρά S. Ant. 1046; π. θανάσιμον πεσῇ E. El. 686; ἡ πόλις οὐκ ἂν ἔπεσε τοιοῦτον π. Pl. La. 181b.
- b fall in wrestling, Call. Iamb. 1.274, AP 9.391 (Diotim.): metaph., booby-trap, π. φιλοσόφων ἀπαλαιστρότατον Phld. Rh. 1.8 S.; lapse, blunder, Gal. 10.124.
- 2 metaph., misfortune, calamity, τά γʼ ἐκ θεῶν πτώματα calamities sent by the gods, E. HF 1228.
- 3 pl., injuries due to falls, bruises, Dsc. 1.128,3.1,5.117.
- II fallen body, corpse, carcase, freq. with gen., πτῶμα Ἑλένης, Ἐτεοκλέους, E. Or. 1196, Ph. 1697, cf. LXX Jd. 14.8, D.H. 4.70, etc.; πτώματα νεκρῶν E. Ph. 1482 (anap.): without a gen., A. Supp. 662 (s. v.l., lyr.), Plb. 15.14.2, Sardis 7 No. 165, Plu. Alex. 33, etc.: collective in sg., SIG 700.17 (Maced., ii B.C.), Apoc. 11.8, Polyaen. 6.18.1.
- 2 of buildings, ruin, οἰκίας, κρηνῖδος, IG ΙΙ(2).161 A 120, 163 Ba 21 (Delos, iii B.C.); ἐπὶ τοῦ π. on the ruins (of the wall), Plb. 16.31.8, cf. 5.4.9, 5.100.6, Aristid. Or. 25(43).27; breach in a city-wall, D.S. 16.8, al.: pl., ruins, IG 11(2).199A 103 (Delos, iii B.C.), Ph. Bel. 100.45, Plb. 21.28.2; π. οἴκων Phryn. 351; π. ἐλαιῶν fallen olive-trees or fruit, Lys. Fr. 203 S.; windfall fruit, of the φοῖνιξ, Dsc. 1.109.
- III payment which falls due, PEleph. 11.4 (iii B.C., pl.), PLond. 1.3.37 (ii B.C.).
1. val; ook overdr.:
2. concr. gevallen lichaam, lijk:
Strong 4430
1. a fall, metaph., a misfortune, calamity (Trag., Plat., Polyb., al.; LXX).
2. That which has fallen;
(a) of buildings, a ruin (Polyb.);
(b) of living creatures, in cl. (poët. only) usually c. gen., νεκρῶν, etc., but also absol., as in late writers and NT, a fallen body, a carcase, corpse: Mt 14:12 24:28, Mk 15:45; π. αὐτοῦ, Mk 6:29; αὐτῶν, Re 11:8, 9 (cf. Rutherford, NPhr., 472 f.).†
- Ia fall, πεσεῖν πτώματʼ οὐκ ἀνασχετά Aesch.; πίπτουσι πτώματʼ αἰσχρά Soph.
- 2metaph. a fall, calamity, Lat. casus, Eur.
- IIof persons, a fallen body, corpse, carcase, πτῶμα Ἑλένης, Ἐτεοκλέους Eur.; also πτώματα alone, Aesch.
-
…ξίφος δὲ χρὴ δέρῃ πρὸς αὐτῇ παρθένου σπάσαντʼ ἔχειν. κἂν μέν σε σῴζῃ μὴ θανεῖν χρῄζων κόρην Ἑλένης Μενέλεως πτῶμʼ ἰδὼν ἐν αἵματι, μέθες πεπᾶσθαι πατρὶ παρθένου δέμας · ἢν δʼ ὀξυθύμου μὴ κρατῶν φρονήματος κτείνῃ σε, καὶ…
Euripides, Orestes
-
…ὑποσκίων ἐκ στομάτων ποτά σθω φιλότιμος εὐχά, μήποτε λοιμὸς ἀνδρῶν τάνδε πόλιν κενώσαι · μηδʼ ἐπιχωρίοις ; ἔρις ; πτώμασιν αἱματίσαι πέδον γᾶς. ἥβας δʼ ἄνθος ἄδρεπτον ἔστω, μηδʼ Ἀφροδίτας εὐνάτωρ βροτολοιγὸς Ἄ ρης κέρσειεν ἄωτον. καὶ…
Aeschylus, Suppliant Women
-
…κτύποις πιστός, τινάσσων τʼ ἐν χεροῖν πύρπνουν βέλος. οὐδὲν γὰρ αὐτῷ ταῦτʼ ἐπαρκέσει τὸ μὴ οὐ πεσεῖν ἀτίμως πτώματʼ οὐκ ἀνασχετά · τοῖον παλαιστὴν νῦν παρασκευάζεται ἐπʼ αὐτὸς αὑτῷ, δυσμαχώτατον τέρας · ὃς δὴ κεραυνοῦ κρείσσονʼ εὑρήσει φλόγα…
Aeschylus, Prometheus Bound
-
…γὰρ οἶδʼ ὅτι θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει. πίπτουσι δʼ, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν χοἰ πολλὰ δεινοὶ πτώματʼ αἴσχρʼ, ὅταν λόγους αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν. φεῦ. ἆρʼ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται…
Sophocles, Antigone
-
…θρόνος, πρὸς ὃν νέφη μυδηλὰ γίγνεται χιών, ἢ λισσὰς αἰγίλιψ ἀπρός δεικτος οἰόφρων κρεμὰς γυπιὰς πέτρα, βαθὺ πτῶμα μαρτυροῦσά μοι, πρὶν δαΐκτορος βίᾳ καρδίας γάμου κυρῆσαι ; κυσὶν δʼ ἔπειθʼ ἕλωρα κἀπιχωρίοις ὄρνισι δεῖπνον οὐκ ἀναίνομαι πέλειν…
Aeschylus, Suppliant Women
-
…καμπτόμενον τὸ σῶμα καὶ ἐκτεινόμενον παρέχοι, τὴν δὲ σάρκα προβολὴν μὲν καυμάτων, πρόβλημα δὲ χειμώνων, ἔτι δὲ πτωμάτων οἷον τὰ πιλητὰ ἔσεσθαι κτήματα, σώμασιν μαλακῶς καὶ πρᾴως ὑπείκουσαν, θερμὴν δὲ νοτίδα ἐντὸς ἑαυτῆς ἔχουσαν θέρους μὲν…
Plato, Timaeus
-
…τις, ὡς ἐγὼ δοκῶ μοι τῶν σοφῶν τινος ἀκηκοέναι. καίτοι τοῦτʼ ἂν εἴη μέγιστόν τε καὶ κυριώτατον τῶν πτωμάτων. πολύ γε · ἀλλὰ πῶς λέγεις ; ὧδʼ, εἶπον, ἐξευρήσω, σοῦ ἀποκρινομένου ζητῶν ἅμα. Ἐρώτα…
Plato, Republic
-
…αἰσχρόν, ἅμα δʼ ἐν τῇ κοινωνίᾳ τῶν πόνων πολλοὺς μὲν κόπους, πολλὰ δὲ σπάσματα καὶ διὰ τὴν παραφορότητα πτώματα παρέχον μυρίων κακῶν αἴτιον ἑαυτῷ, ταὐτὸν δὴ διανοητέον καὶ περὶ τοῦ συναμφοτέρου, ζῷον ὃ καλοῦμεν, ὡς ὅταν…
Plato, Timaeus
-
…ὅτι εἰ οἱ ἄλλοι ἤθελον τοιοῦτοι εἶναι, ὀρθὴ ἂν ἡμῶν ἡ πόλις ἦν καὶ οὐκ ἂν ἔπεσε τότε τοιοῦτον πτῶμα. ὦ Σώκρατες, οὗτος μέντοι ὁ ἔπαινός ἐστιν καλός, ὃν σὺ νῦν ἐπαινῇ ὑπʼ ἀνδρῶν ἀξίων πιστεύεσθαι καὶ…
Plato, Laches
-
…ἱδρῶτι πᾶσαν ἔβρεξε τὴν ψυχήν, ὁ δὲ λήξας τῆς ὀδύνης, ἣν ὑπὸ τοῦ χαλινοῦ τε ἔσχεν καὶ τοῦ πτώματος, μόγις ἐξαναπνεύσας ἐλοιδόρησεν ὀργῇ, πολλὰ κακίζων τόν τε ἡνίοχον καὶ τὸν ὁμόζυγα ὡς δειλίᾳ τε καὶ ἀνανδρίᾳ λιπόντε…
Plato, Phaedrus