πτύσμα
πτύσμα, sputum
πτύσμα, ατος, τό,
- sputum, Hp. Aph. 5.11: more freq. in pl., Id. Acut. 42, Coac. 401, Plb. 8.12.5.
- II serpentʼs venom, Porph. Abst. 3.9.
πτύσμα, ατος (τὸ) crachat, au plur. Hpc. 184b ; 390, 55, etc. ; Pol. 8, 14, 5.
Étym. πτύω.
πτύσμα, τό, das Ausgespuckte, der Speichel, Pol. 8.14.5.
Strong 4427
*
spittle: Jo 9:6 (Hipp., Polyb., al.).†