σμηκτικός
σμηκτικός, purgative
σμηκ-τικός, ή, όν,
- purgative, of medicines, Diphil.Med. ap. Ath. 2.55b, 64b; detersive, ὀδόντων σ. δύναμις Dsc. 2.4, cf. Luc. Am. 39.
σμηκτικός, ή, όν, qui a la propriété de nettoyer, Diphil. (Ath. 55b, 64b) ; Diosc. 2, 4 ; Geop. 12, 5, 2 ; Luc. Am. 39.
Étym. σμήχω.
σμηκτικός, zum Reiben, Abwischen, Reinigen gehörig. geschickt, Diosc. u. a.Sp., wie Luc. amor. 39.