στεάτινος

στεάτ-ῐνος [ᾱ], η, ον, (στέαρ II)

• = σταίτινος, Aesop. 58:—also στεατ-ίτης [ῑ] (sc. πλακοῦς), ὁ, Hsch. s.v. πίονες.