συζεύγνυμι
συζεύγνυμι, to yoke together, couple
συ-ζεύγνῡμι,
- yoke together, couple, ἵππους Hdt. 4.189, X. Cyr. 2.2.26 (Pass.); esp. in marriage, τῷ μὲν φίλην σύζευξον ἄλοχον E. Alc. 166, cf. X. Oec. 7.30; σ. νέους καὶ νέας Arist. Pol. 1335a16 sq.; τὸν Ἄρη πρὸς τὴν Ἀφροδίτην ib. 1269b28:—Med., yoke for oneself, ἅρμα X. Cyr. 6.1.51:—Pass., to be yoked with, coupled with, paired, μετʼ ἀλλήλων Arist. HA 585b9; πρὸς ἀλλήλας Plb. 8.4.2: metaph., τῷ συνέζευξαι πλάνῳ; v.l. for προσ- in E. Alc. 482; τὸν ἐμὸν δαίμονʼ, ᾧ συνεζύγην Id. Andr. 98; τίνι πότμῳ συνεζύγην; Id. Hel. 255; οἵᾳ ξυμφορᾷ συνεζύγης Id. Hipp. 1389 (conversely, συνέζευκται τὸ πάθος τινί Phld. Ir. p.57 W.); συζυγέντες ὁμιλοῦσι they live in close familiarity, X. Lac. 2.12.
- 2 less freq., also in Pass., of things, to be closely united, ἁ ψυχὰ τῷ σώματι συνέζευκται Philol. 14; πεμπάδι συζυγείς Pl. R. 546c; συνέζευκται ἡ φρόνησις τῇ τοῦ ἤθους ἀρετῇ Arist. EN 1178a16, cf. 1175a19; διορίζεται τοῖς συνεζευγμένοις συμπτώμασι Gal. 16.535.
συ·ζεύγνυμι, anc. att. ξυ·ζεύγνυμι [ῡ] (f. -ζεύξω, ao. συνέζευξα, pf. inus. ; pass. ao. 2 συνεζύγην [ζῠ], pf. συνέζευγμαι)
1 mettre ensemble sous le joug, atteler ensemble, Hdt. 4, 189 ; au pass. être accouplé, être apparié, Xén. Cyr. 2, 2, 26 ; Arstt. H.A. 7, 6, 1, etc. ; fig. être attelé, c. à d. être lié (à un sort, à une destinée, etc.) dat. Eur. Alc. 482, Hel. 255, Hipp. 1389, etc. ||
2 fig. unir par mariage, Eur. Alc. 166 ; Xén. Œc. 7, 30 ||
3 p. ext. unir étroitement, au pass. être intimement uni, Xén. Lac. 2, 12 ; en parl. de choses, Plat. Rsp. 546c ; Arstt. Nic. 10, 8, 3, etc. ||
Moy. atteler pour soi, acc. Xén. Cyr. 6, 1, 51.
1. samen onder het juk brengen, samen inspannen, van paarden; uitbr. van de kar, alleen med. inspannen:
2. overdr. verbinden, koppelen, m.n. van pers. in een huwelijk, met acc. en dat. of
συζεύγνυμι, (ζεύγνυμι), zusammen ins Joch spannen, Xen. Cyr. 2.2.20 u. Sp.; – verbinden, oft übertr. von der Ehe, τῷ μὲν φίλην σύζευξον ἄλοχον, Eur. Alc. 164 ; στερρὸν δαίμονʼ, ᾧ συνεζύγην, Andr. 98, u. öfter, ὁ νόμος συζευγνὺς ἄνδρα καὶ γυναῖκα, Xen. Oec. 7.30, πεμπάδι συζυγείς, Plat. Rep. VIII.546c ; νῆες συνεζευγμέναι πρὸς ἀλλήλας, Pol. 8.6.2 ; Luc. Herm. 41.
συζεύγνυμι
fut. -ζεύξω
- to yoke together, couple or pair together, Hdt., Zen.: esp. in marriage, Eur., etc.:— Mid. to yoke for oneself, Xen.:—Pass. to be yoked or coupled with, τινί Eur.: absol., συζυγέντες ὁμιλοῦσι they live in close familiarity, Xen.