τριβακός

τρῐβᾰκός, ή, όν, (τρίβω)

• rubbed, worn, χλαμύς AP 6.282 (Theod.); τρίβων Luc. Gall. 9; ἱμάτια PTeb. 230 (ii B. C.), cf. PCair.Zen. 92.4, al. (iii B. C.), Gal. 15.192, Sch. Ar. Pl. 714; διφθέραι Gal. 11.133; ῥάκος Id. 10.703; τελαμῶνες Sor. 1.83; τὰ ἐπιβλήματα πρὸς λόγον τῆς ὥρας θερμότερα ἔστω ἢ τριβακώτερα ib. 85, cf. 2.46; θέρους ὄντος ὀθόνια καὶ τ. ἱμάτια δοκεῖν φορεῖν ἀγαθόν Artem. 2.3.
• • • 2 sens. obsc., πάσσαλος AP 5.128 (Autom.).
    • 3 of persons, experienced, [ἰατρός] Gal. 15.582 (Comp.); ἰατροὶ γέροντες Id. 8.155; ὁ περὶ ταῦτα τ. ὤν Id. 14.258; ‘old hand’, crafty fellow, Eust. 932.46.
  • II τριβακὴ ἀσέλγεια (v. τριβάς) Luc. Am. 28.

τριβακός, gerieben, abgerieben, tritus ; ὁ τριβακός, mit u. ohne χλαμύς, u. τριβακόν, τό, sc. ἱμάτιον, ein abgetragenes Kleid ; ein glattes, dünnes Sommerkleid, Artemid. 2.3, im Ggstz der dicken, zottigen Winterkleider. – Ein abgeriebener, durchtriebener, verschmitzter Mensch, Sp.; – ἀσέλγεια τριβακή, Unzucht der Tribaden, Luc. amor. 28.

τριβακός τρῐβᾰκός, ή, όν τρίβω

• rubbed, worn, Anth., Luc.