τρι-πλοῦς -ῆ -οῦν, zonder contr. τριπλόος -η -ον [vgl. διπλοῦς] drievoudig: ἐν τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς op een driesprong Soph. OT 716; ὄνομα τριπλοῦν een drievoudig woord (bestaande uit drie andere woorden)Aristot. Poët. 1457a34; dat. f. adv. τριπλῇdrie maal, in drievoud.