ψυχαπάτης
ψυχαπάτης, beguiling the soul
ψῡχ-ᾰπάτης, [πᾰ], ου, ὁ,
- beguiling the soul, οἶνος Eratosth. 36.5; ὄνειρος AP 5.165 (Mel.); στέφανος AP 12.256 (Id.), etc.; v. ψυχροπότης.
ψυχ·απάτης, ου [ῡᾰᾰ] adj. m. :
1 qui trompe l’âme, Anth. 12, 256 ||
2 qui séduit, captive ou réjouit l’âme, Anth. 5, 106 ; Eratosth. (Clém. 183).
Étym. ψ. ἀπατάω.
ψυχαπάτης, [ῡ], ὁ, der Seelen täuscht, betrügt, aber auch der Seelen vergnügt, herzerfreuend ; Mel. 18 (XII.81); ὄνειρος 103 (V.166); στέφανος 2 (XII.256); οἶνος poet. bei Clem.Al. paedag. 2.2.28.
ψυχαπάτης
ψῡχ-ᾰπάτης (πᾰ), ου, ὁ,
- beguiling the soul, Anth.