ψυχαῖος
ψυχαῖος, of the soul
ψῡχ-αῖος, α, ον,
- of the soul, σπινθήρ Orac. Chald. ap. Lyd. Mens. 1.11; φύσεις Simp. in Ph. 780.14.
ψυχαῖος, α, ον [ῡ] qui concerne l’âme, de l’âme, P. Sil. Ecphr. amb. 16.
Étym. ψυχή.
ψυχαῖος, [ῡ], von der Seele, zur Seele gehörig, Sp.