ψυχοδαϊκτής
ψυχοδαϊκτής, destroying
ψῡχο-δᾰϊκτής, οῦ, ὁ,
- destroying or killing the soul, epith. of Dionysus, AP 9.524.24.
ψυχοδαϊκτής, [ῡ], ὁ, die Seele zerstörend, tötend, Bacchus, Hymn. (IX.524).
ψυχοδαϊκτής
ψῡχο-δαΐκτης, ου, ὁ,
- killing the soul, Anth.