ἀγήραος
ἀγήραος, not waxing old, undecaying
- —ageless, undecaying, ἀθάνατος καὶ ἀγήρως ἤματα πάντα Il. 8.539; σὺ δʼ ἀθάνατος καὶ ἀ. Od. 5.218; ἀγήρω τʼ ἀθανάτω τε Il. 12.323, cf. Hes. Th. 949; ἀπήμαντος καὶ ἀ. ib. 955; ἄνοσοι καὶ ἀ. Pi. Fr. 143; ἀ. χρόνῳ δυνάστας S. Ant. 608 (lyr.).
- 2 of things, once in Hom., of the aegis, Il. 2.447; κῦδος ἀ. Pi. P. 2.52; χάριν τʼ ἀγήρων ἕξομεν E. Supp. 1178: in Prose, τὸν ἀγήρων ἔπαινον Th. 2.43; ἀθάνατον καὶ ἀ. πάθος Pl. Phlb. 15d, etc.
1 de seres vivos y dioses que no envejece, siempre joven, en Homero c. ἀθάνατος siempre
αἰεὶ δὴ μέλλοιμεν ἀγήρω τ' ἀθανάτω τε ἔσσεσθ'
π[ο]λου[σπ]ερίες τ' ἀγείρω
ἄνοσοι καὶ ἀγήραοι
ἀγήρως δὲ χρόνῳ δυνάστας
• τίθημι, ποιέω c. ἀγήραον Od.5.136, 7.257, 23.336, h.Cer.242,
ἀγήρων θῆκε Κρονίων
ἔνεστιν ἀγήρων τινὰ διαμεῖναι
• de los caballos de Peleo Il.17.444, de seres monstruosos semi-humanos:
• de una planta perenne, siempre verde Plu.2.649d.
2 de cosas que no se hace viejo, que no se desgasta, inalterable
λίθοι
3 de ciertas cosas semidivinas o mágicas que no envejece, que no se deteriora, inalterable, inmortal
• de abstr.
κῦδος
χάρις
ἀρετή
ἔπαινος
εὔκλεια
πάθος
• del
ἄπειρον
4 en lit. crist. y tard. que no envejece, sin edad, eterno
ἄναξ αὐτός
τὸ πᾶν
• de un difunto
ἀ. ἐν Παραδίσσῳ
•
βίος
- 1not growing old, unaging ἑτέροισι δέ κῦδος ἀγήραον παρέδωκʼ P. 2.52 κεῖνοι γάρ τʼ ἄνοσοι καὶ ἀγήραοι πόνων τʼ ἄπειροι (sc. θεοί.) fr. 143. 1.
- 1not waxing old, undecaying,
- 1of persons, Hom., Hes.; so, ἀγήρως χρόνῳ Soph.
- 2of things, Il., Attic