ἀπεῖπον
ἀπεῖπον, to speak out, tell out, declare (Hom.), deny, refuse, forbid
- speak out, tell out, declare, μῦθον Il. 9.309, cf. 431; ἀγγελίην 7.416; ἀληθείην 23.361; ἐφημοσύνην Od. 16.340; μνηστήρεσσιν ἀπειπέμεν (prob. μνηστῆρσʼ ἀποειπέμεν) to give them full notice, ib. 1.91; ἀπηλεγέως ἀποειπεῖν Il. 9.309, cf. Od. 1.373; ῥῆσιν ἀπερέοντα to deliver a verbal message, Hdt. 1.152: in aor. Med., ἀπείπασθαι θανάτῳ ζημιοῦν τοὺς πλευσομένους Arist. Mir. 837a2.
- II deny, refuse, ὑπόσχεο καὶ κατάνευσον, ἢ ἀπόειπʼ Il. 1.515, cf. 9.510, 675; σύμφαθι ἢ ἄπειπε Pl. R. 523a: c. acc., βοήθειαν Plu. Tim. 2.
- III forbid (cf. ἀπαγορεύω I), freq. in Prose, ἀ. τινι μὴ ποιεῖν forbid one to do, tell him not to do, Hdt. 1.155, S. OC 1760, Ar. Av. 556; also without μή, Plb. 2.52.8: with inf. omitted, ἀπειπὼν εἴργει μελάθρων A. Ag. 1333, cf. S. Ant. 405; ἀ. τινί τι forbid him the use of it, Arist. Pol. 1264a21:—Pass., ἀπειρῆσθαι γάρ οἱ . . μηδενὶ ἐπιδεικνύναι Hdt. 6.61; τὸ ἀπειρημένον a forbidden thing, Id. 3.52, Antipho 3.2.7; ἀπείρηται δὲ τοῦτο τῷ νόμῳ Xenarch. 7.7; ἀπειρημένον, abs., contrary to orders, Arist. Rh. 1373b10.
- IV renounce, disown, give up, c. acc. rei, ἀ. μῆνιν Il. 19.35; and not seldom in Prose, as εἴτε . . ἀπερέουσι . . τὴν συμμαχίην Hdt. 7.205; ἀπειπεῖν . . κηρύκων ὕπο . . πατρῴαν ἑστίαν renounce it by public proclamation, E. Alc. 737; τὸν υἱὸν ὑπὸ κήρυκος ἀ. Pl. Lg. 928d; πόνους E. HF 1354; προξενίαν Th. 5.43, 6.89; ὁμιλίαν Lys. 8.6; ταῦτα μὲν οὖν ἀπείποι τις ἄν D. 21.113; ἀ. τὴν στρατηγίαν to resign it, X. An. 7.1.41; τὴν ἀρχήν Arist. Pol. 1272b5; ἐλπίδας Plb. 14.9.6; ἀ. γυναῖκα divorce her, Plu. Luc. 38:—in Pass., αἱ σπονδαὶ οὐκ ἀπείρηντο had not been renounced, remained in force, Th. 5.48; τὰς σπονδὰς μέλλειν ἀπορρηθήσεσθαι Lys. 22.14:—in Med., ἀπείπασθαι παῖδα Hdt. 1.59; συμμαχίην 4.120, 125; φιλίαν Plb. 33.10.5; ἀ. ὄψιν averruncare, Hdt. 5.56; ἀ. υἱόν, πατέρα, Arist. EN 1163b19; ἀποϝειπάθθω (Cret. for ἀπειπάσθω) let him renounce the inheritance, Leg.Gort. 11.11; ἀ. γνώμας withdraw, retract them, Plu. Caes. 8.
- 2 refuse, c. inf., Nonn. D. 4.30.
- 3 intr., fail, tire, sink from exhaustion, ἐπεὶ δʼ ἀπεῖπε S. Tr. 789, cf. Ar. Pax 306, Pl. Phdr. 228b, etc.; ἀπειρηκὸς σῶμα Antipho 5.93; γῆ ἀπειρηκυῖα Thphr. CP 3.20.3; οὐ γάρ που ἀπεροῦμέν γέ πω shall not give in yet, Pl. Tht. 200d; ἕως ἂν ἀπείπωσιν D. 54.25, cf. 27; οἱ διὰ τὸν χρόνον ἀπειρηκότες Arist. Pol. 1329a33; οὐδʼ ἀπεῖπεν . . φάτις was not unfulfilled, A. Th. 840.
- b c. dat. pers., fail or be wanting to one, οὐκ ἀ. φίλοις E. Med. 459.
- c c. dat. rei, fail or fall short in a thing, ἀπειρηκότων δὲ χρήμασι now that they are bankrupt, D. 3.8; ἀ. σώμασι Isoc. 4.92, Lycurg. 40; but,
- d ἀ. κακοῖς, ἄλγει, give way to, sink under them, E. Or. 91, Hec. 942; ἀ. ὑπὸ πλήθους κακῶν X. HG 6.3.15.
- e ἀ. πρὸς τὸν φόνον to be tired of butchery, Plu. Cam. 18; ἀ. ἐν τοῖς δράμασι Antiph. 191, 14.
- f c. pres. part., ἀ. ταλαιπωρούμεναι Ar. Lys. 778; φέροντες ἀπεροῦσιν they will be tired of paying, Th. 1.121; ἀ. λέγων give over speaking, Pl. Lg. 769e; ἀπειρήκη τὰ ὄντα σκοπῶν I had failed to . ., Id. Phd. 99d, etc.
I c. preverb. neutraliz. anunciar, decir, pronunciar c. ac. de palabras, etc.
ἀγγελίην
μῦθον
ἀληθείην
ἐφημοσύνην
ῥῆσιν
• c. inf.
ἀπείπασθαι θανάτῳ ζημιοῦν
anunciar que serán castigados con la muerte
II c. preverb. neg.
1 abs. decir que no
ὑπόσχεο καὶ κατάνευσον, ἢ ἀπόειπ'
σύμφαθι ἢ ἄπειπε
2 c. ac. renunciar, deponer, abandonar, dejar
μῆνιν
τὴν συμμαχίην
πόνων ... ὧν ... ἀπεῖπον οὐδέν'
(προξενείαν)
ὁμιλίαν
τὴν στρατηγίαν
τὴν ἀρχήν
ἐλπίδας
εἰ δ' ἀπειπεῖν χρῆν με κηρύκων ὕπο τὴν σὴν πατρῴαν ἑστίαν, ἀπεῖπον ἄν
y si pudiera repudiar por medio de heraldos tu hogar paterno, lo repudiaríaἀποϜειπάθθ
que renuncie (a la herencia)
• en v. med. mismo sent.
συμμαχίην
φιλίαν
ἀ. γνώμας
retractarse
• en v. pas. ref. a treguas u otros pactos ser denunciado
αἱ (σπονδαὶ) τῶν Λακεδαιμονίων καὶ Ἀθηναίων οὐκ ἀπείρηντο τούτου ἕνεκα οὐδ' ὑφ' ἑτέρων
estos (tratados) entre espartanos y atenienses no fueron denunciados por esto ni por los unos ni por los otrosτὰς σπονδὰς μέλλειν ἀπορρηθήσεσθαι
• negar, rehusar, rechazar
βοήθειαν
ἀπείπατό με ἔλεος
τὰ κρυπτά
• c. inf.
ξεῖνον ἔχειν ἀ.
3 en v. med. no aceptar
ἀπειπάμενος τὴν ὄψιν
no haciendo caso de la visiónτὴν δὲ τῶν πλοίων δωρεὰν κατὰ τὸ παρὸν ἀπείπασθαι
4 c. dat., μή e inf. (μή no traducible) vetar, prohibir
σφι πέμψας ὅπλα ... μὴ ἐκτῆσθαι
• sin μή en el mismo sent.
ἀπεῖπον αὐτῷ πορεύεσθαι
• c. dat. y ac.
τοῖς δούλοις ... τὰ γυμνάσια
• abs.
μνηστήρεσσιν ἀπειπέμεν
poner coto a los pretendientesοὔτις ἀπειπὼν εἴργει μελάθρων
nadie le aleja con su veto del palacio
• en v. pas.
τὸ ἀπειρημένον
lo prohibidoἀπειρῆσθαι γάρ οἱ ... μηδενὶ ἐπιδεικνύναι
pues le estaba prohibido ... mostrarlo a nadieἀπείρηται δὲ τοῦτο τῷ νόμῳ
5 desheredar, repudiar c. ac. de pers. familiar
τὸν ὑὸν ἀπὸ κήρυκος
(τὴν γυναῖκα)
• en v. med.
ἀπείπασθαι (παῖδα)
διὸ κἂν δόξειεν οὐκ ἐξεῖναι υἱῷ πατέρα ἀπείπασθαι, πατρὶ δ' υἱόν
por ello no podría un hijo renegar de su padre, pero sí un padre de su hijo
III intr.
1 desistir, cejar abs. c. suj. de pers.
οὐ γὰρ ἔσθ' ὅπως ἀπειπεῖν ἂν δοκῶ μοι τήμερον
οὐ γάρ που ἀπεροῦμέν γέ πω;
ἀλλά γέ τοι διαείσομαι ἔστε κ' ἀπείπῃς
ἕως ἂν ἀπείπωσιν
• fallar abs.
οὐδ' ἀπεῖπε πατρόθεν εὐκταία φάτις
ni dejó de cumplirse la maldición del padreοὐκ ἀπειρηκὼς φίλοις ἥκω
he venido sin fallar a mis amigos
2 cansarse, dejar de c. part. pred.
ἐπεὶ δ' ἀπεῖπε ... χθονὶ ῥίπτων ἑαυτόν
cuando dejó de echarse a tierraοὐκ ἄν ποτε λέγων ἀπείποι τὸ τοιοῦτον
καὶ τοῦτο δρῶν ἐξ ἑωθινοῦ καθήμενος ἀπειπὼν εἰς περίπατον ᾔει
μή νυν ἀπείπωμεν ταλαιπωρούμεναι
no nos cansemos de poner manos a esta dura empresaφέροντες οὐκ ἀπεροῦσιν
• c. giro preposicional
ὅσοι τῶν πολεμίων ἀπειπόντων πρὸς τὸν φόνον ἐσώθησαν
cuantos se salvaron al cansarse los enemigos de (tanta) matanzaἐν τοῖς δράμασι
• en perf. estar cansado, exhausto
καὶ τὸ σῶμα ἀπειρηκὸς ἡ ψυχὴ συνεξέσωσεν
γῆ ἀπειρηκυῖα
τοὺς διὰ τὸν χρόνον ἀπειρηκότας
3 c. dat. sucumbir, ceder c. dat. de causa
κακοῖς
ἄλγει
ὑπὸ πλήθους κακῶν
ἀλλ' οἱ μὲν διεφθάρησαν καὶ ταῖς ψυχαῖς νικῶντες τοῖς σώμασιν ἀπεῖπον
ἀπειρηκότων δὲ χρήμασι
ahora que han hecho bancarrota
1) aussprechen, vollständig berichten, ἀγγελίην Il. 7.416 ; πᾶσαν ἐφημοσύνην Od. 16.340 ; μῦθον ἀπηλεγέως, geradʼ mit der Sprache herausgehen, Il. 9.309, vgl. Od. 1.373 ; Il. 9.431 μάλα γὰρ κρατερῶς ἀπέειπεν ; ἀληθείην 23.361.
2) absagen, verweigern, κατάνευσον ἢ ἀπόειπε Il. 1.515 ; ἤ ῥʼ ἐθέλει ἦ ἀπέειπε 9.675 ; στερεῶς 9.510 ; ξύμφαθι ἢ ἄπειπε Plat. Rep. VII.523a ; τὴν βοήθειαν Plut. Timol. 2.
3) untersagen, verbieten, μνηστήρεσσιν ἀπειπέμεν Od. 1.91 ; τί, Plat. Rep. I.337c ; ἀπείρηται τοῦτο τῷ νόμῳ Xenarch. com. Ath. VI.225d ; bes. mit μή u. inf., ἀπεῖπον αὐτῷ μὴ ποιεῖν ἔτι Diphil. Ath. VI.227 (v. 8); ἄπειπε ὅπλα μὴ ἐκτῆσθαι Her. 1.155 ; τοῖς ναυκλήροις ἀπεῖπε μὴ διάγειν Xen. An. 7.2.12 ; μηδενὸς ἅπτεσθαι Lac. 7.2 ; Dem. 23.183 u. öfter ; der bloße inf., Soph. O.C. 1757 ; Pol. 2.52.
4) sich lossagen von etwas, etwas aufgeben, μῆνιν Il. 19.75 ; μῆνιν Ἀγαμέμνονι 19.35 ; 3.406 V. l. θεῶν δʼ ἀπόειπε κελεύθους : Aristarch las nach Scholl. Didym. ἀπόεικε κελεύθου, weiche vom Pfade zu den Göttern, für ἀπόειπε κελεύθους kannte Didymus gar keine Auktorität ; φίλοις Eur. Med. 456 ; υἱὸν ὑπὸ κήρυκος, sich von ihm lossagen (ἀποκηρύσσω), Plat. Legg. XI.928d ; vgl. Eur. Alc. 749 ; γυναῖκα, sich von der Frau lossagen, Plut. Luc. 38 ; προξενίαν Thuc. 5.43, 6.89 ; τὴν στρατηγίαν Xen. An. 7.1.41 ; ἀρχήν, niederlegen, Arist.; c. part., ἰόντες Plat. Lys. 219c. Her. braucht so das med. ἀπείπασθαι, z.B. υἱόν 1.59 ; ὄψιν, durch Opfer den Traum von sich entfernen, 5.56 ; ebenso Pol. φιλίαν 33.10 ; auch für leugnen, 5.50, u. verweigern, verschmähen, τὴν δωρεάν 23.9 ; τὴν διαλύτρωσιν 6.58 ; ἀπείπασθαι πᾶσαν ἐλπίδα, aufgeben, Plut. Demetr. 45 ; vgl. Her. 1.205, 6.100.
5) versagen, ermüden, Soph. Tr. 786 ; σώμασι Isocr. 4.92 ; χρήμασιν ἀπειρηκότες Dem. 3.8 ; erliegen, ἄλγει Eur. Hec. 942 ; ὑπὸ πλήθους κακῶν Xen. Hell. 6.3, 15 ; τούτῳ ἀπειπόντες, darüber in Verzweiflung, Plat. Menex. 243a ; absolut, Dem. 54.25 ; bes. c. partic., πρὶν ἂν σκοπῶν ἀπείπῃ τις Plat. Phaed. 85c ; vgl. Crat. 421e. So ὅταν ἀπειρήκωσιν ἐν τοῖς δράμασιν Antiphan. Ath. VI.222c neben ὅταν μηδὲν δύνωντʼ εἰπεῖν ἔτι. Auch ἀπειπεῖν πρὸς τὸν φόνον, des Mordens müde sein, Plut. Conv. 18.
Strong 550
1. to tell out.
2. to forbid (III Ki 11:2).
3. to renounce: 1 aor. mid. (WH, App., 164; MM, VGT, s.v.), II Co 4:2.†
- Ito speak out, tell out, declare, μῦθον, etc., Hom.; ῥῆσιν Hdt.
- IIto deny, refuse, Il., Plat.
- IIIto forbid, ἀπ. τινι μὴ ποιεῖν to forbid one to do, tell him not to do, Hdt., Attic:—Pass., ἀπείρηταί τινι ποιεῖν τι it is forbidden him to do, Hdt.; τὸ ἀπειρημένον a forbidden thing, Hdt.
- IVto renounce, disown, give up, μῆνιν Il.; τὴν συμμαχίην Hdt.; ἀπ. τὴν στρατηγίαν to resign it, Xen.:—Pass., αἱ σπονδαὶ οὐκ ἀπείρηντο had not been renounced, Thuc.:—so in Mid., ἀπείπασθαι ὄψιν to avert a vision (by sacrifice), Hdt.
- 2intr. to give up, to be worn out, fail, sink from exhaustion, Soph., etc.; ἀπεῖπεν φάτις the word failed, was unfulfilled, Aesch.:—c. dat. pers. to fail or be wanting to one, οὐκ ἀπειρηκὼς φίλοις Eur.:—c. dat. rei, ἀπειρηκότων χρήμασι, i. e. when they were bankrupt, Dem.; also, ἀπ. κακοῖς, ἄλγει to give way to, sink under them, Eur.; φέροντες ἀπεροῦσιν they will be tired of paying, Thuc., Plat.