ἀποδυσπετέω
ἀποδυσπετέω, desist through impatience
ἀποδυσ-πετέω,
- desist through impatience, Arist. Top. 163b19; περὶ αὐτὴν τὴν ἐπιθυμίαν Plu. Garr. 2.502e; πρός τι Luc. Rh.Pr. 3; σχέτλια ἀ. Alciphr. 3.74. (πετ-, root of πίπτω.)
1 intr. desistir
ἐν τούτοις γὰρ ἀποδυσπετοῦσιν οἱ ἀποκρινόμενοι πολλάκις
περὶ αὐτὴν τὴν ἐπιθυμίαν
πρὸς τὸ μέγεθος
• perder la esperanza
ἀ. ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασι τοῦ λαοῦ
2 lamentar
σχέτλια ... ἀ.
ἀπο·δυσπετέω-ῶ, se désister, se décourager, se dégoûter, Arstt. Top. 8, 14, 4 ; περί τι, Plut. M. 502e ; πρός τι, Luc. Rh. præc. 3 ; ἐπί τινι, Clém. 556, de qqe ch.
ἀποδυσπετέω, aus Ungeduld abstehen von etwas, verzweifeln, Arist. Top. 8.14 Luc. Hermot. 5, rhet.praec. 3 ; περί τι Plut. garr. 2 ; trotzig sein.