ἀποκλάω
ἀποκλάω, to break off
ἀποκλάω2, weep aloud (> κλαίω)
ἀποκλάω,
- break off, τὸ κέρας Str. 10.2.19: aor. 2 part. ἀποκλάς Anacr. 17:—Med., AP 7.506 (Leon.):—Pass., σὺν ἱστίῳ . . ἄρμενʼ ἀποκλασθέντα Theoc. 22.14.
- 2 dress vines, Ar. Fr. 109 (unless from ἀπ-οκλάζω (B), q. v.).
- 3 dub. sens. in Hp. Off. 14 (s.v.l.).
ἀποκλάω [ᾱ], v. sub ἀποκλαίω.
1 quebrar, partir, romper
ἰτρίου λεπτοῦ μικρὸν ἀποκλάς
τὸ κέρας
κλάδου ... ἀποκλωμένου
ἄκρα κορύμβου
ἥμισυ δὲ πρίστις ἀπεκλάσατο
• en v. pas.
χηνίσκον ἀποκεκλασμένον
σὺν ἰστίῳ ἄρμενα πάντα ... ἀποκλασθέντα
2 en v. med. curvarse
(sc. σκέλος) ἀποκλᾶται
1 ἀπο·κλάω-ῶ, briser, Ar. fr. 163 ; El. V.H. 1, 34, etc. ; au pass. Thcr. Idyl. 22, 14 ; Plut. Nic. 3 ; Luc. Pisc. 48 ||
Moy. m. sign. Anth. 7, 506.
2 ἀπο·κλάω, v. ἀποκλαίω.
2. ἀπο-κλάω, Ion. ἀποκλαίω, aor. ἀπέκλαυσα , luid jammeren; met acc. zeer beklagen, luid jammeren om; med. ook stoppen met jammeren.
ἀποκλάω ¹, (κλάω), abbrechen, Sp.; dav. ἀποκλάς für ἀποκλάσας Anacr. frg. 16 bei Ath. XI.472e, was Andere für subst. = ἀπόκλασμα nehmen.
ἀποκλάω ², att. Form für ἀποκλαίω.
ἀποκλάω
- to break off:— Mid., Anth.: —Pass., aor1 part. ἀποκλασθέντα Theocr.