ἀπομέμφομαι
ἀπομέμφομαι, rebuke
ἀπομέμφομαι,
- rebuke, E. Rh. 900 (lyr.); φανερῶς J. BJ 1.24.2, Plu. Apophth. Lac. 2.229b (s.v.l.); τῇ ἀποτυχίᾳ Oenom. ap. Eus. PE 5.20 (v.l.).
reprochar, censurar abs.
ἀπομεμφομένας ἐμοῦ πορευθείς
• c. ac. int.
τι ... ἐμὶν ἀπεμέμψατο
οὐδὲν ... φανερῶς
οὐδὲν μὲν ἐκείνοις ἀπεμέμψατο
• c. dat. quejarse
τῇ ἀποτυχίᾳ
ἀπο·μέμφομαι, faire de grands reproches : τινι, Œnom. (Eus. P.E. 210d) à qqn ; τινα ἐπί τινι, Plut. M. 299b, à qqn pour qqe ch.
ἀπομέμφομαι, ganz u. gar tadeln, τινὶ ἐπί τινι, Jem. um etwas, Plut. Apophth. Lac. Lys. (p. 227).