ἀπονεμητέος
ἀπονεμητέος, one must assign
que ha de ser asignado o distribuido
φρόνησις ἐν ἀπονεμητέοις
ἡ δὲ δικαιοσύνη (ὅρους ... τιθεῖσα) τοῖς ἀπονεμητέοις
ἀπονεμητέος, α, ον, qu’il faut attribuer, répartir, Plut. M. 441a ; etc. ; au neutre, Arstt. Nic. 9, 2, 7.
Étym. vb. d’ἀπονέμω.
ἀπονεμητέος
- verb. Adj. one must assign, Arist. From