ἀποφυσάω
ἀποφυσάω, to blow away
ἀποφῡσ-άω,
- blow away, Ar. V. 330 (anap.); τὰ νέφη Arist. Mete. 364b8.
- II breathe out, ἀ. ψυχίδιον Luc. Nav. 26.
- 2 throw off, κονιορτόν Archig. ap. Orib. 8.2.6.
- III ἀποφυση;σασα· ἐγκρύψασα, Hsch.
1 apartar mediante un soplo
ἀνελών μ' ἀποφυσήσας
arrebatándome y trasportándomeτὰς δὲ ἀνοσίους (τῶν εὐχῶν) ... ἀπέπεμπεν ἀποφυσῶν κάτω
• disipar
οἱ ἄνεμοι ... ἀποφυσῶντες τὰ ... νέφη
• aventar
τὴν σποδόν
κονιορτόν
• en v. pas.
ὥσπερ χνοῦς ἀποφυσώμενος ἀφ' ἅλωνος
como parva aventada de la era
2 exhalar
ἀποφυσήσας τὸ ψυχίδιον
• fig. eliminar
ἀποφυσᾷ τοῦ σπέρματος τὸ ὑγρότερον
(el útero) elimina el esperma excesivamente húmedo
3 silbar de una serpiente A.Io.71.
4
ἀποφυσήσασα· ἐκρύψασα (por ἐκκ-?)
ἀπο·φυσάω-ῶ, f. ήσω [ῡ]
1 dissiper par son souffle, Ar. Vesp. 330 ; Arstt. Meteor. 2, 6, 18 ||
2 exhaler, Luc. Nav. 26.
ἀποφυσάω, [ῡ], wegblasen, ἄνεμος – τὰ νέφη Arist. Meteor. 2.6 ; komisch, ἀνελών με καὶ ἀποφυσήσας Ar. Vesp. 330 ; ψυχίδιον, die Seele, Luc. Navig. 26.
ἀποφυσάω
- Ito blow away, Ar.
- IIto breathe out life, Luc.