ἀποφυσητέον
ἀποφυσητέον, one must blow off, away
ἀποφῡσ-ητέον,
- one must blow off, away, Dsc. 5.99.
hay que quitar soplando
τὴν προκαθημένην ἀκαθαρσίαν
ἀποφυσητέον [ῡ] vb. d’ἀποφυσάω, Diosc. 5, 116.