ἀσύμπλοκος
ἀσύμπλοκος, unconnected, absolute
ἀσύμ-πλοκος, ον,
- unconnected, absolute, Ph. 2.19. Adv. -κως AB 456.
I
1 no implicado en o unido a c. dat.
τὴν καθαρὰν νομοθεσίαν τὴν ἀ. τῷ κακῷ
ἀ. τῆς σαρκός
τὸ δὲ θεῖον παθῶν ἀσύμπλοκον
ἀ. τῆς τοῦ δούλου μορφῆς
ἀσύμπλοκος τοῦ ληφθέντος ναοῦ
2 inconexo
ἰδέα
• gram. del discurso no ligado por conjunciones
<ἀσύμ>πλοκα ἐκπίπτει ... τὰ λεγόμενα
3 no compuesto, simple, absoluto de Dios, Epiph.Const.Haer.6.7
• de la esencia divina, Cyr.Al.M.75.73C.
II adv. -ως sin entremezclar
ἀ. τὰ πάντα ἐπιπορευομένην
ἀ·σύμπλοκος, ος, ον, c. ἀσύμπλεκτος, Phil.
ἀσύμπλοκος, = ἀσύμπλεκτος, Philo.