ἐποπτήρ
ἐποπτήρ, of tutelary gods
ἐποπτ-ήρ, ῆρος, ὁ,
- = sq., of tutelary gods, λιτῶν A. Th. 640; also ἐ. φρυκτωριῶν Arist. Mu. 398a31.
ἐποπτήρ, ῆρος (ὁ) qui veille à ou sur, gén. Eschl. Sept. 640 ; Arstt. Mund. 6, 11.
1. toeschouwer:
2. beschermer (van goden).
ἐποπτήρ, ῆρος, ὁ, = ἐπόπτης, der auf Etwas hinsieht, es berücksichtigt, λιτῶν Aesch. Spt. 622 ; φρυκτωριῶν, Arist. mund. 5.
ἐποπτήρ, ῆρος,
= ἐπόπτης
- of tutelary gods, λιτῶν Aesch.