ἑλκωτικός
ἑλκωτικός, exasperating
ἑλκ-ωτικός, ή, όν,
- = ἑλκωματικός, Dsc. 1.128.3: metaph., exasperating, δριμύτης Plu. Comp. Arist. Men. 2.854c.
1 medic., farm. corrosivo, irritante, que produce ulceraciones ref. a medicamentos
αἱ ἑλκωτικαὶ δυνάμεις
ὁ ὀπὸς ... ἑλκωτικός τε σωμάτων
• fig. corrosivo, hiriente
οἱ δ' Ἀριστοφάνους ἅλες ... ἑλκωτικὴν δριμύτητα καὶ δηκτικὴν ἔχουσι
2 subst. ἡ ἑλκωτική (sc. ἔμπλαστρος) emplasto cáustico, PMerton 12.15, 16, 18 (I d.C.).
ἑλκωτικός, ή, όν, propre à ulcérer, Diosc. 1, 183 ; 2, 66 ; fig. Plut. M. 854c.
Étym. ἑλκόω.
ἑλκωτικός, = ἑλκωματικός, Medic.; übertr., ἑλκ. καὶ δηκτικὴ δριμύτης, von der Komödie des Aristophanes, Plut. Ar. et Men. 4.